Posts Tagged ‘sports climbing’

Hallo klimmers!

Sinds kort ben ik weer actief aan het trainen voor het leadseizoen. Ik vind het leuk om mijn boulderkracht om te zetten naar duur. Dat betekent de onderarmen flink laten verzuren.
Dat het nu mooier weer wordt en er dus ook weer buiten geklommen kan worden, motiveert mij extra om meer lead te klimmen. Ik ben dus al een paar weken bezig om weerstand te trainen.

Gisteren was de aftrap van de nationale leadcompetitie; een perfect moment voor mij om te testen hoe mijn duur ervoor stond.

Het klimmen van de twee kwalificatieroutes ging vlotjes. Ik was hoog genoeg gekomen om een finaleplek te bemachtigen.
De eerste route vond ik vrij makkelijk. De meeste klimmers hadden de eerste route ook getopt. De tweede route was naar mijn mening boulderachtiger dan de eerste route en bevond zich op een verticale wand.

De finale begon met een ren-start op 2 volumes. Tegenwoordig zie je dit meer in boulderproblemen, echter het was voor mij de eerste keer dat een route zo startte. De bouwer had dus een klein risicootje genomen, maar dat pakte gelukkig goed uit want iedereen passeerde het eerste stukje. Enfin, ik wilde deze eerste paar passen niet statisch doen, dus rende ik op de volumes en sprong naar de tweede en derde greep 🙂 Gelukkig waren het grote grepen.

De rest van de route kon ik grotendeels cruisen. Helaas lukte het me niet om de route te toppen. Ik vond de finaleroute wel echt vet. Het scheelde maar een haartje voor een plekje op het podium en ik eindigde als 4e. In plaats van de gebruikelijke 3 routes op een wedstrijddag heb ik met het opwarmen erbij bijna 10 routes geklommen en dat maakte het een stuk leuker. Ik denk dat plezier ook een van de belangrijkste factoren is van een wedstrijddag.

Check hier de overige resultaten. Alle foto’s zijn gemaakt door de NKBV.

Wil je ook een keer meedoen met een nationale leadwedstrijd? Je kunt je hier opgeven.
Tot de volgende leadwedstrijd! 😀

3 september 2017 – Lead 2 Mountain Network Amsterdam
15 oktober 2017 – Lead 3 Grip Klimcentrum, Nijmegen
5 november 2017 – Lead 4 I-VY Climbing, Sittard

Ongeveer een weekje geleden was ik in actie tijdens het NK Lead.

Ik had een relaxt dagje en had super veel zin om te klimmen. Eenmaal gearriveerd bij de klimhal in Amsterdam, werd ik begeleid richting de isolatieruimte. Voordat ik aan mijn warming-up begon, kreeg ik een bakje noodles met vis. Daar heb ik heerlijk van gesmuld.

Het publiek ontving een speech van de klimbond, terwijl alle deelnemers opwarmden in de isolatie.

Na 3 uurtjes in de iso werden we eindelijk geïntroduceerd aan het publiek, waarna we direct de route mochten inlezen.

Ik was onder de indruk van de route! Het was een totaal volumefestival. Het zag er vet uit. Het enige wat ik nog wilde doen was voorbij de grote volumes komen en de bovenste helft van de route klimmen. Daar zag ik mijn stijl terugkomen met hielhooks, compressie tussen grepen en knijpertjes. Ik hoopte dat ik alles kon geven in deze route!

Hier is een overzicht van de route terwijl Casper in actie was.

Na exact 6 minuten moesten we terugkeren naar de isolatieruimte. Ik wilde mezelf nog even warm houden en trok vervolgens mijn Petzl Sitta gordel en mijn La Sportiva Skwama’s uit mijn tas. Toen het mijn beurt was, wilde ik alleen nog maar vlammen en genieten van de route.

In mijn hoofd flitste de ene gedachte na de andere: “Okay relax, glij niet van de volume af, zoek naar de juiste voettreden, voer de juiste volgorde uit en blijf ademen. Ik visualiseerde een knieverklemming tijdens het inlezen, nu is de tijd voor de uitvoering. Ik verplaats mijn rechtervoet op de hoge voettree en draai mijn knie richting de volume.

Dit voelt okay aan, nu een beetje genieten van de route en blijven klimmen. Ik ben bijna de grote volumes gepasseerd, vervolgens tik ik mijn linkerhand door naar de blauwe donut aan de zijkant. Ik knijp de grote sloper met rechts en leg een hielhook met links en zet aan naar de ondergreep. Ooh sh*t nee, ik sta helemaal uitgestrekt tussen de gele volume en de blauwe ondergreep!! Ik kan ook niet meer terug, want dan mis ik waarschijnlijk de greep, maar als ik de ondergreep bijpak, dan is het sowieso game over, er staat teveel druk op mijn rechtervoet, waarom is de ondergreep zo hoog boven mijn hoofd?!

Hopelijk begrijp je een beetje wat voor gedachtes er door mijn hoofd heen flitsten. Ik heb gemengde gevoelens over mijn performance. Ik kon wel een beetje klimmen, maar toch had ik ook het gevoel dat ik niet alles heb kunnen geven in de route. Dat vind ik wel erg jammer.

Ik was nog niet verzuurd, in plaats daarvan stond ik vast in de route, volledig gestrekt en eindigde ik met een val. Het was te vroeg om te vallen in de route. Wellicht had ik een andere volgorde moeten toepassen of was ik gewoon te slap?

Enfin, ik heb erg genoten van de route en eindigde uiteindelijk op een 7e plek. Het publiek gaf mij veel energie. Bedankt voor jullie support en gefeliciteerd aan iedereen die op het podium stond!

De foto’s zijn erg mooi geworden. Alle credits gaan naar Zout Fotografie en de NKBV. Hopelijk kan ik volgend jaar alles geven tijdens het NK Lead in de gloednieuwe Neoliet hal in Utrecht. 😀

Hallo iedereen!

Gisteren was de grote show in Amsterdam. Ik hoop dat jullie allemaal erbij waren of hebben meegekeken op de livestream om de beste wedstrijdklimmers aan het werk te zien. Zo niet, dan kun je hier beneden de video nog een keer terugkijken.

Livestream NK Sportklimmen 2015

Read more »

Merhaba klimmers! Ik ben weer terug op Nederlandse bodem! Het is bijna kerst en daarom wil ik mijn klim verhaal met je delen.

2 dagen na het Nederlands Kampioenschap stapte ik het vliegtuig in op Schiphol. Ik hoopte voor zonnig weer tijdens de winter periode. Ik was toe aan rots ergens in Spanje of Griekenland of Turkije. Ik koos voor het laatste 😀 en volgens mij was dat de juiste beslissing. Tegenwoordig moet je hiervoor een visa regelen en kun je dat niet meer op het vliegveld aanschaffen. Je kunt dat online regelen, klik hier.

20141213_115059

Foto: Geyik Bayiri – Sarkit

Van Schiphol vloog ik naar Istanbul en vervolgens naar Antalya. Een vlucht vanuit Amsterdam naar Instanbul duurt ongeveer 3 uur. Van Istanbul naar Antalya is het ongeveer 1,5 uur vliegen. In Turkije ging ik naar Geyik Bayiri, welke een bekende klimspot is onder de rotsklimmers en 30 minuten van Antalya vandaan ligt. Veel campings bieden een ophaalservice aan, zodat je direct van het vliegveld naar de camping wordt gebracht. Je kunt dat van tevoren regelen met de camping. Ik keek uit naar mijn klimvakantie!

De eerste dag was een regen achtige dag toen ik aankwam in Geyik Bayiri. Het was mijn eerste rustdag. Over rustdagen gesproken: ik bleef 22 dagen en had 4 volledige rustdagen 😀

Tijdens mijn klimdagen, bezocht ik diverse gebieden in Geyik Bayiri: Sarkit, Trebenna, Dragon en Mevlana. Wanneer je in Geyik Bayiri verblijft, heb je geen auto nodig. Alle gebieden zijn op 20 min loop afstand te bereiken. Op zonnige dagen raad ik aan om in Trebenna te klimmen. Op bewolkte dagen / zonnige dagen kun je goed terecht in Sarkit / Dragon. En wanneer het regent kun je nog klimmen in Mevlana. Dit gebied blijft nog een tijd droog vanwege de overhang. Ik bezocht ook het nieuwe gebied Çidtibi en wat lokale gebieden die niet in de topo stonden beschreven. Voor deze gebieden heb je een auto nodig en wellicht gemotiveerde (lokale) klimmers.

Ik heb veel klimmers ontmoet in Jo.Si.To Guesthouse Camp.

DSC05035

Foto: Impressie Jo.Si.To

Dat was mijn basecamp voor de komende 3 weken waar vele Duitsers, Amerikanen, Zwitsers en Nederlanders elkaar ontmoeten. Erg internationaal dus. In vergelijking met Climbers Garden, welke 10 minuten verderop ligt, wordt Jo.Si.To gerund door Duitse expats. Het heeft warme douches en serveren een goede maaltijd tegen een betaalbare prijs. Climbers Garden wordt beheerd door Nederlandse eigenaren en bevat net iets snellere wifi, een warm gezamenlijke keuken en een fijn restaurant waar de steak een must is om te eten. Overigens kwam ik ook Jeroen Kuipers tegen in Climbers Garden, het was goed om je weer eens te zien!

DSC04890

Maar goed, ik stop met de vergelijking van de campings en vertel je meer over mijn klim avonturen! Tijdens de winter periode wilde ik graag in de zon klimmen. Ik had het weer al een tijdje in de gaten gehouden en het was tussen de 10 – 15 graden. Ik ben niet zo’n winter klimmer en vind het helemaal niet fijn als ik mijn vingers niet meer voel tijdens het klimmen. Echter, 10 – 15 graden in Turkije heeft een andere betekenis als de zon ook schijnt en dat doet het ook geregeld. De condities zijn perfect. Naar mijn mening, is 12 graden + zon / lichte bewolking top weer om in een t-shirt te klimmen! In de avond als de zon weg is, kan het al snel afkoelen.

Ik was super gemotiveerd en klom 4 soms 5 dagen achter elkaar voordat ik een volledige rustdag had genomen. Af en toe had ik actieve rustdagen, dat betekent voor mij dat ik alsnog naar een gebied ging zoals Mevlana of Sarkit en daar 1 of 2 routes klom.

IMG_20141206_113805

Foto: Tas ingepakt voor een actief herstel – Climbing Technology

‘s Ochtends is het best grappig als je klimmers tegen komt. Meeste klimmers begroeten je ‘s ochtends niet met:

heey goedemorgen

maar in plaats word je begroet met:

Heey ga je vandaag klimmen? Waar ga je vandaag naar toe?

Tijdens een rustdag bezocht ik de lokale markt. Op zondag is het gezellig druk om fruit en groenten in te slaan.

DSC04962

DSC04906

DSC04905

Een leuke ervaring is om dan te liften naar de markt. Ik werd opgepikt door een chauffeur en terug gebracht door een Turkse dame. Het is ook leuk om wat thee en ekmek (brood) te eten met kaas.

Af en toe kwamen er stevige regen buien en dat betekende dan ook dat niemand kon klimmen.

Screenshot_2014-12-07-17-31-47

Foto: Weersverwachting met heel veel regen in een week 🙁

Verplichte rust dag dus. De rotsen zijn onbeklimbaar en het water gutst overal langs, het blijft vreemd om een waterval vanuit de rotsen te zien.

DSC05026

DSC05024

Foto: Mijn gele tent veranderde langzaam in een waterbed

DSC05028

Foto: Huurtenten konden genieten van een zwembad

De camping stond ook onder water, overal lagen rotsen op de weg en op sommige stukken zijn de wegen volgelopen met water. Op zo’n regen achtige dag is het wellicht niet onverstandig om een rustdag te houden en naar Antalya te gaan met de auto om de bios te bezoeken 🙂

DSC05042

Foto: Winkelcentrum in Antalya

DSC04970

Foto: Turkse hapjes

DSC05043

Foto: Uit eten in Alabalik restaurant

Wat extra informatie: Wat ook regelmatig voorkomt in Geyik Bayiri is een stroom uitval, dus neem altijd een hoofdlamp mee. Verwacht geen klimwinkel in Antalya. Wees voorbereid en voorzie jezelf van voldoende magnesium tijdens de reis.

In Jo.Si.To heb ik veel klimmers leren kennen. Daniel Schmid, Jürgen Bormann en Sven Albinus bijvoorbeeld. Het was goed om samen met Daniel te klimmen, omdat hij even lang was en we dezelfde routes konden uitwerken. Jürgen is een van de route behakers in Geyik en wist veel over de gebieden te vertellen. Sven was aardig en dol op Mammut. Ik heb ruim een week met hun samen geklommen en een mooie tijd mee gemaakt.

DSC04934

Ook maakte we kennis met Tobias Haug (camping eigenaar) en Duygu Yarsar – ongelooflijke sterke en technische klimmers – die ons meenam naar Çidtibi.

DSC05005

Foto: Tobias & Duygu

Wanneer Tobias achter het stuur zit, lijkt hij wel op een race coureur 😉 Je zit daadwerkelijk op het puntje van je stoel tijdens de rit. Çidtibi ligt ongeveer zo’n 20 tot 25 minuten rijden van Jo.Si.To en ligt op een hoogte van 1000 meter. Dit gebied is ongekend en zal in de nabije toekomst veel sterke klimmers naar zich toe trekken! Wanneer het regent in Geyik Bayiri, is het mogelijk om nog te klimmen in Çidtibi vanwege de overhangende wand. Het kan ook erg fris zijn tijdens de winter, maar desalniettemin zal geen klimmer daar zorgen over hoeven te maken! De wand in de Canyon lijkt eindeloos, super overhangend en bevat perfecte tufas waar je U tegen zegt. Sommige Duitsers zeggen dan dat de routes meer ‘verkeer’ nodig heeft. Het is vers behaakt, weinig beklommen en voelt aan alsof je op broodkruimels / broccoli klimt. Erg tof als je daar onsight klimt. Tobias heeft sinds 2002 een aantal lijnen behaakt.

DSC04973

DSC04965

DSC04975

DSC04899

IMG_9039

Photo: Çidtibi – Having fun in the Canyon

IMG_9056

Foto: Çidtibi – Madame Bleue – 8a+

IMG_9062

Foto: Çidtibi – Madame Bleue – 8a+

IMG_9119

Foto: Çidtibi – Je suis cuite – 8a+

DSC05003

DSC04999

DSC05008

Ik heb niet zoveel in Çidtibi kunnen klimmen als ik had gehoopt. Toen het eenmaal begon te regenen, was Geyik Bayiri onklimbaar. Zelfs Çidtibi was doorweekt in de Canyon, op een paar routes na nabij de grot.

Overigens bezocht ik ook een super grote grot op 1000 meter hoogte. Deze grot staat niet in de nieuwe topo. Het is moeilijk bereikbaar, omdat je een auto nodig hebt en een uur omhoog moet wandelen.

DSC04951

DSC04955

DSCN9124

DSC04917

DSC04913

DSC04918

Foto: Mega grot

DSC04919

Foto: Panorama uitzicht vanuit de grot

DSC04929

Tobias stelde voor om een route te klimmen die hij had behaakt. De lijn heet Aaron – 8C, genaamd naar zijn zoon. Een zeer overhangende route! Ik heb de route uitgewerkt en kon alle 60 passen maken tot het eind.

DSCN9133

Foto: Workout in Aaron – 8C

Het was zaak en de crux om ze aan elkaar te linken. Ik hoopte dat de route droog zou blijven de komende dagen maar tevergeefs. Door de hevige regenbuien en mist kon ik helaas niet meer naar de grot toe 🙁 ik zal dit mooie project moeten bewaren voor mijn volgende klimtrip…

DSC04945

DSC04947

Nadat ik kennis had gemaakt met zo’n toffe lijn, wilde ik geen ander project meer uitkiezen. Door de regen heb ik de rest van de tijd geklommen in omgeving van Geyik Bayiri. Waarschijnlijk is Çidtibi volgend jaar pas weer droog. Ik denk dat de routes in het algemeen wat makkelijker zijn gewaardeerd, wat natuurlijk een goed gevoel geeft. Naar mijn mening, zijn de routes tot aan 8a over gewaardeerd. Wellicht kan het ook aan mij liggen. Ik vind 3D klimmen gewoon erg leuk en dat maakt het soms eenvoudig. De routes die ik heb geklommen kun je hier terugvinden.

DSC05017

Foto: Uitzicht vanaf Mevlana

DSC05020

Foto: Actief herstel in Mevlana

Zaterdag 13 december was het alweer tijd om te vertrekken voor Daniel, Jurgen en Sven. Ondanks de vele klimmers in Jo.Si.To voelde ik me toch eenzaam. Ik klom die dag in Sarkit en het was heerlijk weer. Opnieuw zocht ik naar klim buddies die mij konden zekeren.

Een klein hoogtepuntje van mijn vakantie was Donkey Jump. Duygu bracht mij naar een lokaal gebiedje genaamd Eşek Uçtu (Donkey Jump). Dit stond wederom niet in de topo beschreven. Het ligt zo’n 7 minuten van Jo.Si.To vandaan, echter je had wel een auto nodig om er te komen.

DSC05051

Foto: Impressie van Eşek Uçtu

In de ochtend warmt de zon de rots op maar na 12 uur ‘s middags komt de wand in de schaduw te liggen en kan het snel afkoelen. De laatste 4 dagen heb ik mijn tijd daar besteed. Duygu vertelde mij over een route genaamd Enjoy the Silence. Deze route was bijzonder want hij bevatte verschillende stijlen. Beginnend met een plaat, gevold door een dak, overhang, colonettes, kneebars, randjes, knijpers, pocket and nog veel meer – naar mijn mening een stevige 8B van 35 meter. Deze had meer harde passen dan Over The Top.

Aan mijn klim vakantie kwam langzaam een eind. Steeds kwam ik hoger in de route en kon ik de cruxen uitvoeren. De dag voordat ik Turkije zou verlaten was ook mijn 4e klimdag op rij. Ik had weinig huid op mijn vingers. Het lukte maar niet om de route te klimmen en haalde de setjes uit de top. Ik wist dat ik de route kon klimmen maar had wel een goede rust nodig. Ik zou gewoon vers terug moeten komen om de route uit te klimmen. Die avond ging ik steak eten in Climbers Garden met Geiske en Will. We vierden het einde van de klim vakantie. Tijdens het eten stelde Geiske voor om toch naar de wand te gaan en nog een keer te proberen. Ik had niets te verliezen. Waarom niet? Ik had geen auto en de volgende ochtend zou ik mijn tent moeten inpakken en had weinig tijd omdat ik 11.00 uur zou vertrekken naar het vliegveld. Maar aan de andere kant, waarom zou ik niet nog 1x naar de wand toe gaan??

Na het eten haastte ik mij terug naar Jo.Si.To en vroeg Tobias en Duygu om een verzoek.

Heb je morgen ochtend plannen, zo niet, zou jij mij alsjeblieft nog een keer willen zekeren in Enjoy the Silence?

Duygu dacht dat ik een grapje maakte.

Kom op, het wordt je 5e klimdag op rij. Meen je dat echt?

Ik knikte van wel en zei dat ik serieus was. Tobias moest werken en Duygu had tijd. Ze had 5 minuten nodig om na te denken en zou dan bij mij terugkomen voor een antwoord.

Okay morgen ochtend sta je om 8.30 uur klaar. 1 voorwaarde: beloof me dat je de route gaat uitklimmen.

Waarop ik als antwoord gaf:

Ja natuurlijk! Dat kan ik je waarmaken 😀

Ik was zo blij en begon al met inpakken van mijn bagage.

De volgende ochtend stond ik vroeg op om mijn tent in te pakken. Tijdens ontbijt trok ik mijn gordel aan om tijd te besparen. Om 8.45 uur kwam Duygu aanrijden en reden we richting de rotsen. Het was 10 graden, een beetje vochtig en bewolkt. Ik had mijn alarm om 10.30 gezet zodat we niet te laat zouden zijn voor mijn transfer in Jo.Si.To.

Ik warmde op in Game of Thrones, totdat ik mijn vingers en tenen niet meer voelde en ging verzuren in mijn armen. Toen begon de zon zich te laten zien, lichtjes door de wolken. Het leek wel op een competitie om in de ochtend aan het werk te zijn. Ik keek nog een keer goed naar de route, terwijl ik me voorbereidde met setjes aan mijn gordel. Duygu speelde wat muziek af: Daft Punk – Lose yourself to Dance, terwijl zij mij zekerde in de route.

Ik begon aan de route, voelde me super en kon de cruxen voorbij klimmen. Ik wist dat ik de route kon uitklimmen totdat een klein greepje uit de route brak! Het was een klein essentieel greepje wat ik nodig had na de crux om de laatste meters uit te klimmen. Ik had mijn linkerhand vol gecrimpt op dit greepje en nu was het afgebroken. Ik viel uit de route na 30 meter en kon het niet geloven. WAAROM?? Ik kon mezelf even niet onder controle houden! Sorry dat ik deze greep heb afgebroken! Ik moest mijn kop erbij houden en ging terug de route in en zocht naar een alternatief. Het greepje was weg en er bleef een mini randje over. Het zou mogelijk moeten zijn om dit te gebruiken!

Toen ik op de grond stond was het exact 10.00 uur. Duygu gaf mij een compliment over de route en dacht dat ik hem zou uitklimmen na de crux. Ze gaf aan dat ik nog wat tijd over had…
Ik rustte nog eens een klein kwartiertje en wist dat dit mijn allerlaatste klim zou zijn van de vakantie. De tijd tikte door. Ik wist dat ik de crux kon uitklimmen. Ik voelde me super en wilde het afmaken. Ik was er klaar voor om nog een keer te klimmen. Muziek aan: Daft Punk – Get Lucky. Alle passen gingen lekker, ik genoot van het uitzicht over Antalya tijdens mijn rust.

DSC05054

Foto: Uitzicht vanuit Eşek Uçtu over Antalya

Ik vertelde Duygu dat ik snel zou zijn zodat we samen nog een koffie bij Jo.Si.To konden drinken. In mijn poging gebruikte ik Tobias’ en Duygu’s beta voor sommige passen. Van toehooks tot aan hielhooks, lolotte en kneebars. Ik rende door de crux heen en was een beetje nerveus voor het mini randje. Ik bleef kalm en klom de route uit! Ik zal deze ervaring nooit meer vergeten. Het was 10.29 dat ik de ketting clipte en kon genieten van Enjoy the Silence!!

IMG_20141217_103425

Foto: Enjoy the Silence – 8b

Ik was zo blij 😀 ! Alles viel op z’n plek, perfecte tijd en perfecte plaats en om zo mijn vakantie te eindigen voelde heerlijk. Ik wil graag Duygu bedanken voor alle support tot het einde aan toe!! We reden terug om 10.45 naar Jo.Si.To waar ik mij had omgekleed, kon genieten van een latte macchiato met Duygu en mijn bagage in de bus laadde. Tot ziens Tobias, Duygu en de rest van Jo.Si.To! Bedankt voor de mooie gezellige tijd samen.

Aangekomen op het vliegveld in Antalya, kon ik niet geloven hoe snel mijn vakantie voorbij was gegaan. Ik keek ook uit om terug naar huis te keren. En wat rust te nemen tijdens kerst en samen te genieten met familie en vrienden.

Ik hoop dat je hebt genoten van mijn klim avontuur en dat je Turkije ook een keer gaat bezoeken. Ik wens je nog een fijne kerst toe en een gelukkig en gezond 2015! Hopelijk klim je volgend jaar meer dan dit jaar, blijf je gemotiveerd en blessure vrij, boek je veel progressie en blijf je genieten van het klimmen!

Monk-DustGisteren was alweer de 6e editie van Dust. Het is een open competitie in Monk Bouldergym! Ik had er veel zin in want ik kon mij gelukkig nog last minute inschrijven.

Ik had een paar dagen niet geklommen om wat energie te sparen. Tevens gaf ik mijn vingers ook wat rust. Ik had thuis mijn lunch voorbereid en arriveerde 5 voor 10. De deuren waren nog niet geopend, maar ik kon niet wachten om te klimmen! Ik wist dat Monk nieuwe grepen en volumes in petto had.

Toen de deuren open gingen was ik een van de eerste klimmers. Ik kreeg een T-shirt bij binnenkomst. Er was een doos vol topo’s geprint en een doos vol pennen. Monk was klaar om een hoop klimmers te ontvangen! Er waren 90 boulders in totaal, verspreid over de zaal.

Read more »

Vorige week vrijdag was ik om 06.30 wakker en probeerde toch nog een uurtje door te slapen.

Om 8 uur ging ik ontbijten op de eerste verdieping. In het ontbijtkamer waren veel Oostenrijkers aanwezig. nikki en Wouter waren al vroeg van de partij.

Na het ontbijt haalden we Tabitha op en reden naar de hal. De routes waren buiten in de grote overhang geschroefd.

Er waren veel nieuwe grepen gebruikt en daardoor werd ik heel erg nieuwsgierig!

Read more »

Language
Sponsors
Tags
Socials
Archive
Search
Contact
Voor vragen over de website, klik hier.