Posts Tagged ‘outdoor’

Hallo klimmers! Het is weer even geleden dat ik mijn blog heb bijgewerkt. Ik geef toe dat het soms veel makkelijker is om alleen een fotootje te delen via Instagram. Bij de foto’s van de Verdon hoort natuurlijk een verhaal dat ik graag met jullie deel!

Mijn doel van de trip was om lekker veel meters te maken in een nieuw gebied in de vorm van multipitch en sportklimroutes. Mijn eerste multipitch-ervaring was ver weg in Marokko. Dit keer zocht ik een bestemming die dichter bij huis lag namelijk Zuid-Frankrijk. Ik koos voor de Verdon omdat ik daar nog niet eerder was geweest. Ik sprak af met mijn Franse klimmaatjes Jérôme en Etienne. Zij waren vaker in de Verdon geweest en konden mij dus goed begeleiden in dit gebied. Voor mij was dit een ideale gelegenheid om kennis te maken met een nieuwe klimbestemming. Vanuit Eindhoven vloog ik op zondag met een vol gepakte koffer (20 KG aan materiaal) en tas naar Marseille, waar ik werd opgehaald door Jérôme.

Goodmorning! Selfie Sunday 😁📷 on my way to the 🛫⛰️🌄🌞 #climbing_is_my_passion

A post shared by Truong Ngo Official (@truongngocom) on

Vanuit Marseille gezien ligt het dorpje La Palud sur Verdon in het noordoosten op ruim 2 uur rijden vanaf het vliegveld. We waren nog niet aangekomen en ik wilde al uitstappen om een foto te nemen van het uitzicht. Ik zou uren naar het water kunnen staren.

Voor de accommodatie hadden we een bungalow gehuurd waar we met z’n 4-en terecht konden. Eenmaal aangekomen op de camping had Etienne de sleutel net in ontvangst genomen. De bungalow was simpel ingericht met een keukentje, eetgedeelte, badkamer en 2 slaapkamers met uitzicht op het landschap. Het was een super gezellig bungalowtje met alles erop en eraan.

Nadat we waren bijgekomen van de reis gingen we een sportklimgebiedje checken: sector Pantin du Néant. Het was zo’n 20 minuten rijden vanaf de camping. De auto konden we in het bosgebied parkeren en we gingen te voet verder. Na een kwartiertje wandelen en een deel per klettersteig te hebben afgelegd, kwamen we in het gebied aan. Dit gebiedje is niet zo bekend en staat ook nog niet in de topo beschreven.

Op internet kun je een topo vinden van Pantin du Néant, maar die is nog niet helemaal ingevuld (bron: Charlotte Durif)
Er is een mooie app beschikbaar met veel meer informatie over het gebiedje: Bonoway.
Klik hier om de topo te downloaden. Verder heb ik de exacte coordinaten voor het gebiedje: Latitude: 43° 44′ 6″ N, Longitude: 6° 21′ 20″ E
En de coordinaten om te parkeren: Latitude: 43° 44′ 1″ N, Longitude: 6° 21′ 9″ E

Het uitzicht was adembenemend. Je keek uit op een grote rotskloof van 200 meter diep die onderdeel is van het regionaal natuurpark Verdon, dat maar liefst 180.000 hectare groot is. Er loopt een rivier van 25 km doorheen. Kijkend naar de rotsen voelde ik me opeens erg klein in de Verdon.

Na een 7A+ route als opwarmer hebben we samen nog een 8A+, De l’o2 dans le gaz, uitgewerkt. Die route, ook wel bekend als een kingline route van het gebied, begon vanaf een plateau dat overigens 200 meter boven de grond lag. De route had meerdere cruxen waarvan de laatste crux net zo’n 5 meter voor de ketting zat. Het klimmen was fantastisch mooi, vooral het uitzicht als je naar beneden komt van de route. Je keek recht de afgrond in, dat was wel even wennen. 😀

De 2e dag gingen we naar de sector La Ramirole. De aanloop was dit keer ietsje langer maar ook een stukje uitdagender. Voor de aanloop moest je je goed voorbereiden: gordel en handschoenen aan om stukjes te abseilen. Ik genoot van de aanloop en werd afgeleid door de omgeving.

De natuur is prachtig. We waren omsingeld door bomen en als je het bos uit kwam, werd je verrast door grote partijen rotsen. Dit gebied leent zich zowel voor sportklimroutes als multipitches. Wij klommen een aantal lange routes met als opwarmer een 6C-tje. De rots voelde erg ruw aan. Daarna hadden we onze zinnen gezet op een verticale 8A in sector 3: La guerre des paires. De crux was mij net iets te morpho, maar het leverde wel hele mooie plaatjes op.

Diezelfde avond kwam Baptiste, een klimmaatje van Etienne, ons vergezellen. Zijn introductie was: the one arm pull-up gast. Dat hij sterk was, kon hij de volgende dagen bewijzen. We hadden onze zinnen gezet op de multipitch: Take it or leave it, van de welbekende Patrick Edlinger. Het is een 8A plaat van 120 meter die bestaat uit 4 touwlengtes: 7C, 7A+, 7C en eindigend met een 8A.

Om de route te beklimmen, moest je eerst naar beneden abseilen. Ik vond dit erg bijzonder. We maakten ons klaar voor de klim, trokken onze gordels aan en daalden af naar de helft van de multipitch voor de eerste stop. Daarna daalden we nog eens af naar de grond. Vanwege de lengte konden we uiteraard niet in een keer afdalen. Alle pitches heb ik uiteindelijk voorgeklommen. De meeste moeite had ik met de laatste pitch. Die begon met een super vette mantel op een plaat waar je je voet bijna naast je oor moest plaatsen om omhoog te mantelen. Daarna moest je op de plaat naar rechts traverseren, op 2 kleine mono’s voor je handen. Ik kwam uit bij pockets die zo ver uit elkaar zaten dat ik mijn hele reikwijdte nodig had om ze vast te pakken. Mijn gezicht drukte bijna tegen de wand en vanuit daar plaatste ik mijn voeten op wrijving en moest ik mezelf lanceren voor een dyno! Ik moest alles geven voor de dyno, want anders zou het niet lukken. De laatste pitch was mij niet in 1 keer gelukt. Voor Etienne was zijn droom uitgekomen want hij flashte de laatste pitch dankzij onze beta.

In de foto hierboven zeker ik Baptiste die zich zojuist voor de dyno had gelanceerd.
Eenmaal boven gekomen zat het teamwork erop en konden we dit gaan vieren. Het was een geslaagd dagje met een vette multipitch in de pocket!

De 4e dag bezochten we wederom de sector Pantin du Néant. Het was bedoeld als een actief rustdagje. Etienne klom de 8A+ route, die we de eerste dag hadden uitgewerkt, in zijn eerste poging. Ik kon gelukkig aansluiten in de send train en noteerde 2 routes op mijn naam: een 7A+ route als opwarmer en de 8A+ route, de l’o2 dans le gaz in mijn eerste poging. Baptiste klom zowel de 8A+ als een 8A route Pantin du Néant uit. Mij was het ook bijna gelukt om deze bekende 8A route te flashen. De route wilde ik bewaren voor de volgende keer, want ik wist dat we hier zouden terugkomen.

De 5e dag gingen we vroeg op pad. We kozen voor een rustige multipitch maar wel een waar we onze energie in kwijt konden. Het werd: Alix punk de vergons, een 7B+ multipitch van maar liefst 300 meter met 10 touwlengtes: 5C, 7A+, 6C+, 7A+, 7B, 6C+, 6C+, 7B, 6C en 7A. Ter voorbereiding hadden we een dubbel touw bij ons van 2x50meter, en verder gordel, lifeline, helm, reverso, aantal carabiners, micro traxion, handschoenen, prusiktouwtje, Petzl lichtgewicht setjes, comfortabele La Sportiva klimschoenen, wat Clif bars en drinken.

Het doel was om de gehele pitch in de schaduw te klimmen. Ik had veel geleerd van de multipitch-ervaring, maar ik was nog niet snel genoeg om de rest bij te benen. Mijn touwtechniek is enigszins verbeterd tijdens de klim. Jérôme en ik hebben 1 keer een pauze van 10 minuten genomen om wat water te drinken en een Clif bar te eten. Doordat ik de langzaamste klimmer was, klom ik de laatste 2 lengtes in de zon, maar toch waren we binnen 4 uur boven.

V.l.n.r.: Truong, Baptiste, Jérôme, Etienne. De foto hierboven is genomen vlak nadat we de multipitch hadden geklommen. Op de achtergrond zie je de wand van 300 meter die vol in de zon staat. Voor Baptiste zaten zijn 3 dagen erop; hij ging weer richting huis. Moe en voldaan keerden we terug en vierden we onze beklimming met een overheerlijke pizza in het zonnetje. Het was wederom een geweldige dag om te vieren!

De 6e dag bezochten Jérôme, Etienne en ik weer de sector Pantin du Néant. De aanloop ging steeds sneller en het tempo zat er goed in. Mijn strategie was om zo efficiënt mogelijk te klimmen na al die klimdagen. In de eerste poging was het gelijk raak en kon ik de ketting klippen van de 8A route, Pantin du Néant. Etienne had een 8B route uitgewerkt en dezelfde dag uitgeklommen!

We hadden weer voldoende routes geklommen om te vieren en deden dit dan ook met een biertje en een driegangenmenu in een restaurant. Heerlijk zo’n weekje!

De 7e dag gingen we terug naar het gebiedje Pantin du Neant. Ik had geen verwachtingen, maar ging op verzoek van Etienne toch de 8B route, Bébert, les couilles en fer, uitwerken. De route lag mij wel en ik kon alle passen maken. In de route had ik 4 kneebars gevonden.

In de 1e poging gleed mijn hielhook weg van de allergrootste greep van de route en stond ik weer op de grond. Na een goede rust en wat stokbrood met kaas zette ik mijn zinnen op de route. Het einde van de dag naderde en ik begon aan de route. Ik was ontzettend gemotiveerd om alles te geven. Ik genoot van de bewegingen, zwaaide van de ene greep naar de andere en had alle bewegingen van de route al een keer gemaakt. Ik wist daarmee dat ik de route kon uitklimmen, echter moest ik het nog gaan waarmaken. Dit zijn de momenten waarvoor ik in Neoliet had getraind. Om net dat laatste restje energie om te zetten naar succes. Tegen mijn verwachtingen in klom ik alle cruxen voorbij, moest ik de laatste paar meters doorbijten en kon ik de ketting klippen! Yes!! 😀 😀 Ik was zo blij dat ik deze route kon noteren op mijn lijstje en daarmee mijn 7 klimdagen op rij in de Verdon met succes kon afsluiten.

Op dag 8 werd ik naar het vliegveld gebracht en vloog ik weer terug richting Eindhoven. Kort samengevat heb ik van alle klimdagen genoten. Ik hou van de Verdon want het is een prachtig gebied dat zich goed leent om in de zomermaanden te klimmen. Ik zou daar elk jaar wel terug willen komen om nog meer routes te klimmen. Mijn week in de Verdon was een groot succes dankzij Jérôme en Etienne!

Mijn doel is met gemak bereikt want ik heb heel veel meters gemaakt en veel routes kunnen aftikken.

Ik hoop dat je met plezier mijn verhaal hebt gelezen. Mocht je zelf een keer willen multipitchen, dan is de Verdon zeker een aanrader!

De afgelopen tijd heb ik een aantal weekenden Berdorf bezocht, een van mijn favoriete bossen. Ik geniet veel van de natuur, vooral als je omringd wordt door zandsteenrotsen waar je op kan klimmen.

Ik kan mij nog goed herinneren hoe mijn eerste keer in Berdorf was met een groepje klimvrienden uit Nijmegen. In april 2007 klom ik hier mijn eerste 7c – Scramasax in sector Isatis – en wilde ik alle mooie lijnen van het gebied beklimmen.

Sector Takla Makan Read more »

Eind vorig jaar ben ik naar Turkije geweest om flink wat meters te maken. Volgers op Instagram waren al op de hoogte, maar nu volgt het volledige bericht met nog meer foto’s.

Het weer was ideaal in GeyikBayiri. Strakblauwe lucht en geen spatje regen!

DSC06921

Read more »

Merhaba klimmers! Ik ben weer terug op Nederlandse bodem! Het is bijna kerst en daarom wil ik mijn klim verhaal met je delen.

2 dagen na het Nederlands Kampioenschap stapte ik het vliegtuig in op Schiphol. Ik hoopte voor zonnig weer tijdens de winter periode. Ik was toe aan rots ergens in Spanje of Griekenland of Turkije. Ik koos voor het laatste 😀 en volgens mij was dat de juiste beslissing. Tegenwoordig moet je hiervoor een visa regelen en kun je dat niet meer op het vliegveld aanschaffen. Je kunt dat online regelen, klik hier.

20141213_115059

Foto: Geyik Bayiri – Sarkit

Van Schiphol vloog ik naar Istanbul en vervolgens naar Antalya. Een vlucht vanuit Amsterdam naar Instanbul duurt ongeveer 3 uur. Van Istanbul naar Antalya is het ongeveer 1,5 uur vliegen. In Turkije ging ik naar Geyik Bayiri, welke een bekende klimspot is onder de rotsklimmers en 30 minuten van Antalya vandaan ligt. Veel campings bieden een ophaalservice aan, zodat je direct van het vliegveld naar de camping wordt gebracht. Je kunt dat van tevoren regelen met de camping. Ik keek uit naar mijn klimvakantie!

De eerste dag was een regen achtige dag toen ik aankwam in Geyik Bayiri. Het was mijn eerste rustdag. Over rustdagen gesproken: ik bleef 22 dagen en had 4 volledige rustdagen 😀

Tijdens mijn klimdagen, bezocht ik diverse gebieden in Geyik Bayiri: Sarkit, Trebenna, Dragon en Mevlana. Wanneer je in Geyik Bayiri verblijft, heb je geen auto nodig. Alle gebieden zijn op 20 min loop afstand te bereiken. Op zonnige dagen raad ik aan om in Trebenna te klimmen. Op bewolkte dagen / zonnige dagen kun je goed terecht in Sarkit / Dragon. En wanneer het regent kun je nog klimmen in Mevlana. Dit gebied blijft nog een tijd droog vanwege de overhang. Ik bezocht ook het nieuwe gebied Çidtibi en wat lokale gebieden die niet in de topo stonden beschreven. Voor deze gebieden heb je een auto nodig en wellicht gemotiveerde (lokale) klimmers.

Ik heb veel klimmers ontmoet in Jo.Si.To Guesthouse Camp.

DSC05035

Foto: Impressie Jo.Si.To

Dat was mijn basecamp voor de komende 3 weken waar vele Duitsers, Amerikanen, Zwitsers en Nederlanders elkaar ontmoeten. Erg internationaal dus. In vergelijking met Climbers Garden, welke 10 minuten verderop ligt, wordt Jo.Si.To gerund door Duitse expats. Het heeft warme douches en serveren een goede maaltijd tegen een betaalbare prijs. Climbers Garden wordt beheerd door Nederlandse eigenaren en bevat net iets snellere wifi, een warm gezamenlijke keuken en een fijn restaurant waar de steak een must is om te eten. Overigens kwam ik ook Jeroen Kuipers tegen in Climbers Garden, het was goed om je weer eens te zien!

DSC04890

Maar goed, ik stop met de vergelijking van de campings en vertel je meer over mijn klim avonturen! Tijdens de winter periode wilde ik graag in de zon klimmen. Ik had het weer al een tijdje in de gaten gehouden en het was tussen de 10 – 15 graden. Ik ben niet zo’n winter klimmer en vind het helemaal niet fijn als ik mijn vingers niet meer voel tijdens het klimmen. Echter, 10 – 15 graden in Turkije heeft een andere betekenis als de zon ook schijnt en dat doet het ook geregeld. De condities zijn perfect. Naar mijn mening, is 12 graden + zon / lichte bewolking top weer om in een t-shirt te klimmen! In de avond als de zon weg is, kan het al snel afkoelen.

Ik was super gemotiveerd en klom 4 soms 5 dagen achter elkaar voordat ik een volledige rustdag had genomen. Af en toe had ik actieve rustdagen, dat betekent voor mij dat ik alsnog naar een gebied ging zoals Mevlana of Sarkit en daar 1 of 2 routes klom.

IMG_20141206_113805

Foto: Tas ingepakt voor een actief herstel – Climbing Technology

‘s Ochtends is het best grappig als je klimmers tegen komt. Meeste klimmers begroeten je ‘s ochtends niet met:

heey goedemorgen

maar in plaats word je begroet met:

Heey ga je vandaag klimmen? Waar ga je vandaag naar toe?

Tijdens een rustdag bezocht ik de lokale markt. Op zondag is het gezellig druk om fruit en groenten in te slaan.

DSC04962

DSC04906

DSC04905

Een leuke ervaring is om dan te liften naar de markt. Ik werd opgepikt door een chauffeur en terug gebracht door een Turkse dame. Het is ook leuk om wat thee en ekmek (brood) te eten met kaas.

Af en toe kwamen er stevige regen buien en dat betekende dan ook dat niemand kon klimmen.

Screenshot_2014-12-07-17-31-47

Foto: Weersverwachting met heel veel regen in een week 🙁

Verplichte rust dag dus. De rotsen zijn onbeklimbaar en het water gutst overal langs, het blijft vreemd om een waterval vanuit de rotsen te zien.

DSC05026

DSC05024

Foto: Mijn gele tent veranderde langzaam in een waterbed

DSC05028

Foto: Huurtenten konden genieten van een zwembad

De camping stond ook onder water, overal lagen rotsen op de weg en op sommige stukken zijn de wegen volgelopen met water. Op zo’n regen achtige dag is het wellicht niet onverstandig om een rustdag te houden en naar Antalya te gaan met de auto om de bios te bezoeken 🙂

DSC05042

Foto: Winkelcentrum in Antalya

DSC04970

Foto: Turkse hapjes

DSC05043

Foto: Uit eten in Alabalik restaurant

Wat extra informatie: Wat ook regelmatig voorkomt in Geyik Bayiri is een stroom uitval, dus neem altijd een hoofdlamp mee. Verwacht geen klimwinkel in Antalya. Wees voorbereid en voorzie jezelf van voldoende magnesium tijdens de reis.

In Jo.Si.To heb ik veel klimmers leren kennen. Daniel Schmid, Jürgen Bormann en Sven Albinus bijvoorbeeld. Het was goed om samen met Daniel te klimmen, omdat hij even lang was en we dezelfde routes konden uitwerken. Jürgen is een van de route behakers in Geyik en wist veel over de gebieden te vertellen. Sven was aardig en dol op Mammut. Ik heb ruim een week met hun samen geklommen en een mooie tijd mee gemaakt.

DSC04934

Ook maakte we kennis met Tobias Haug (camping eigenaar) en Duygu Yarsar – ongelooflijke sterke en technische klimmers – die ons meenam naar Çidtibi.

DSC05005

Foto: Tobias & Duygu

Wanneer Tobias achter het stuur zit, lijkt hij wel op een race coureur 😉 Je zit daadwerkelijk op het puntje van je stoel tijdens de rit. Çidtibi ligt ongeveer zo’n 20 tot 25 minuten rijden van Jo.Si.To en ligt op een hoogte van 1000 meter. Dit gebied is ongekend en zal in de nabije toekomst veel sterke klimmers naar zich toe trekken! Wanneer het regent in Geyik Bayiri, is het mogelijk om nog te klimmen in Çidtibi vanwege de overhangende wand. Het kan ook erg fris zijn tijdens de winter, maar desalniettemin zal geen klimmer daar zorgen over hoeven te maken! De wand in de Canyon lijkt eindeloos, super overhangend en bevat perfecte tufas waar je U tegen zegt. Sommige Duitsers zeggen dan dat de routes meer ‘verkeer’ nodig heeft. Het is vers behaakt, weinig beklommen en voelt aan alsof je op broodkruimels / broccoli klimt. Erg tof als je daar onsight klimt. Tobias heeft sinds 2002 een aantal lijnen behaakt.

DSC04973

DSC04965

DSC04975

DSC04899

IMG_9039

Photo: Çidtibi – Having fun in the Canyon

IMG_9056

Foto: Çidtibi – Madame Bleue – 8a+

IMG_9062

Foto: Çidtibi – Madame Bleue – 8a+

IMG_9119

Foto: Çidtibi – Je suis cuite – 8a+

DSC05003

DSC04999

DSC05008

Ik heb niet zoveel in Çidtibi kunnen klimmen als ik had gehoopt. Toen het eenmaal begon te regenen, was Geyik Bayiri onklimbaar. Zelfs Çidtibi was doorweekt in de Canyon, op een paar routes na nabij de grot.

Overigens bezocht ik ook een super grote grot op 1000 meter hoogte. Deze grot staat niet in de nieuwe topo. Het is moeilijk bereikbaar, omdat je een auto nodig hebt en een uur omhoog moet wandelen.

DSC04951

DSC04955

DSCN9124

DSC04917

DSC04913

DSC04918

Foto: Mega grot

DSC04919

Foto: Panorama uitzicht vanuit de grot

DSC04929

Tobias stelde voor om een route te klimmen die hij had behaakt. De lijn heet Aaron – 8C, genaamd naar zijn zoon. Een zeer overhangende route! Ik heb de route uitgewerkt en kon alle 60 passen maken tot het eind.

DSCN9133

Foto: Workout in Aaron – 8C

Het was zaak en de crux om ze aan elkaar te linken. Ik hoopte dat de route droog zou blijven de komende dagen maar tevergeefs. Door de hevige regenbuien en mist kon ik helaas niet meer naar de grot toe 🙁 ik zal dit mooie project moeten bewaren voor mijn volgende klimtrip…

DSC04945

DSC04947

Nadat ik kennis had gemaakt met zo’n toffe lijn, wilde ik geen ander project meer uitkiezen. Door de regen heb ik de rest van de tijd geklommen in omgeving van Geyik Bayiri. Waarschijnlijk is Çidtibi volgend jaar pas weer droog. Ik denk dat de routes in het algemeen wat makkelijker zijn gewaardeerd, wat natuurlijk een goed gevoel geeft. Naar mijn mening, zijn de routes tot aan 8a over gewaardeerd. Wellicht kan het ook aan mij liggen. Ik vind 3D klimmen gewoon erg leuk en dat maakt het soms eenvoudig. De routes die ik heb geklommen kun je hier terugvinden.

DSC05017

Foto: Uitzicht vanaf Mevlana

DSC05020

Foto: Actief herstel in Mevlana

Zaterdag 13 december was het alweer tijd om te vertrekken voor Daniel, Jurgen en Sven. Ondanks de vele klimmers in Jo.Si.To voelde ik me toch eenzaam. Ik klom die dag in Sarkit en het was heerlijk weer. Opnieuw zocht ik naar klim buddies die mij konden zekeren.

Een klein hoogtepuntje van mijn vakantie was Donkey Jump. Duygu bracht mij naar een lokaal gebiedje genaamd Eşek Uçtu (Donkey Jump). Dit stond wederom niet in de topo beschreven. Het ligt zo’n 7 minuten van Jo.Si.To vandaan, echter je had wel een auto nodig om er te komen.

DSC05051

Foto: Impressie van Eşek Uçtu

In de ochtend warmt de zon de rots op maar na 12 uur ‘s middags komt de wand in de schaduw te liggen en kan het snel afkoelen. De laatste 4 dagen heb ik mijn tijd daar besteed. Duygu vertelde mij over een route genaamd Enjoy the Silence. Deze route was bijzonder want hij bevatte verschillende stijlen. Beginnend met een plaat, gevold door een dak, overhang, colonettes, kneebars, randjes, knijpers, pocket and nog veel meer – naar mijn mening een stevige 8B van 35 meter. Deze had meer harde passen dan Over The Top.

Aan mijn klim vakantie kwam langzaam een eind. Steeds kwam ik hoger in de route en kon ik de cruxen uitvoeren. De dag voordat ik Turkije zou verlaten was ook mijn 4e klimdag op rij. Ik had weinig huid op mijn vingers. Het lukte maar niet om de route te klimmen en haalde de setjes uit de top. Ik wist dat ik de route kon klimmen maar had wel een goede rust nodig. Ik zou gewoon vers terug moeten komen om de route uit te klimmen. Die avond ging ik steak eten in Climbers Garden met Geiske en Will. We vierden het einde van de klim vakantie. Tijdens het eten stelde Geiske voor om toch naar de wand te gaan en nog een keer te proberen. Ik had niets te verliezen. Waarom niet? Ik had geen auto en de volgende ochtend zou ik mijn tent moeten inpakken en had weinig tijd omdat ik 11.00 uur zou vertrekken naar het vliegveld. Maar aan de andere kant, waarom zou ik niet nog 1x naar de wand toe gaan??

Na het eten haastte ik mij terug naar Jo.Si.To en vroeg Tobias en Duygu om een verzoek.

Heb je morgen ochtend plannen, zo niet, zou jij mij alsjeblieft nog een keer willen zekeren in Enjoy the Silence?

Duygu dacht dat ik een grapje maakte.

Kom op, het wordt je 5e klimdag op rij. Meen je dat echt?

Ik knikte van wel en zei dat ik serieus was. Tobias moest werken en Duygu had tijd. Ze had 5 minuten nodig om na te denken en zou dan bij mij terugkomen voor een antwoord.

Okay morgen ochtend sta je om 8.30 uur klaar. 1 voorwaarde: beloof me dat je de route gaat uitklimmen.

Waarop ik als antwoord gaf:

Ja natuurlijk! Dat kan ik je waarmaken 😀

Ik was zo blij en begon al met inpakken van mijn bagage.

De volgende ochtend stond ik vroeg op om mijn tent in te pakken. Tijdens ontbijt trok ik mijn gordel aan om tijd te besparen. Om 8.45 uur kwam Duygu aanrijden en reden we richting de rotsen. Het was 10 graden, een beetje vochtig en bewolkt. Ik had mijn alarm om 10.30 gezet zodat we niet te laat zouden zijn voor mijn transfer in Jo.Si.To.

Ik warmde op in Game of Thrones, totdat ik mijn vingers en tenen niet meer voelde en ging verzuren in mijn armen. Toen begon de zon zich te laten zien, lichtjes door de wolken. Het leek wel op een competitie om in de ochtend aan het werk te zijn. Ik keek nog een keer goed naar de route, terwijl ik me voorbereidde met setjes aan mijn gordel. Duygu speelde wat muziek af: Daft Punk – Lose yourself to Dance, terwijl zij mij zekerde in de route.

Ik begon aan de route, voelde me super en kon de cruxen voorbij klimmen. Ik wist dat ik de route kon uitklimmen totdat een klein greepje uit de route brak! Het was een klein essentieel greepje wat ik nodig had na de crux om de laatste meters uit te klimmen. Ik had mijn linkerhand vol gecrimpt op dit greepje en nu was het afgebroken. Ik viel uit de route na 30 meter en kon het niet geloven. WAAROM?? Ik kon mezelf even niet onder controle houden! Sorry dat ik deze greep heb afgebroken! Ik moest mijn kop erbij houden en ging terug de route in en zocht naar een alternatief. Het greepje was weg en er bleef een mini randje over. Het zou mogelijk moeten zijn om dit te gebruiken!

Toen ik op de grond stond was het exact 10.00 uur. Duygu gaf mij een compliment over de route en dacht dat ik hem zou uitklimmen na de crux. Ze gaf aan dat ik nog wat tijd over had…
Ik rustte nog eens een klein kwartiertje en wist dat dit mijn allerlaatste klim zou zijn van de vakantie. De tijd tikte door. Ik wist dat ik de crux kon uitklimmen. Ik voelde me super en wilde het afmaken. Ik was er klaar voor om nog een keer te klimmen. Muziek aan: Daft Punk – Get Lucky. Alle passen gingen lekker, ik genoot van het uitzicht over Antalya tijdens mijn rust.

DSC05054

Foto: Uitzicht vanuit Eşek Uçtu over Antalya

Ik vertelde Duygu dat ik snel zou zijn zodat we samen nog een koffie bij Jo.Si.To konden drinken. In mijn poging gebruikte ik Tobias’ en Duygu’s beta voor sommige passen. Van toehooks tot aan hielhooks, lolotte en kneebars. Ik rende door de crux heen en was een beetje nerveus voor het mini randje. Ik bleef kalm en klom de route uit! Ik zal deze ervaring nooit meer vergeten. Het was 10.29 dat ik de ketting clipte en kon genieten van Enjoy the Silence!!

IMG_20141217_103425

Foto: Enjoy the Silence – 8b

Ik was zo blij 😀 ! Alles viel op z’n plek, perfecte tijd en perfecte plaats en om zo mijn vakantie te eindigen voelde heerlijk. Ik wil graag Duygu bedanken voor alle support tot het einde aan toe!! We reden terug om 10.45 naar Jo.Si.To waar ik mij had omgekleed, kon genieten van een latte macchiato met Duygu en mijn bagage in de bus laadde. Tot ziens Tobias, Duygu en de rest van Jo.Si.To! Bedankt voor de mooie gezellige tijd samen.

Aangekomen op het vliegveld in Antalya, kon ik niet geloven hoe snel mijn vakantie voorbij was gegaan. Ik keek ook uit om terug naar huis te keren. En wat rust te nemen tijdens kerst en samen te genieten met familie en vrienden.

Ik hoop dat je hebt genoten van mijn klim avontuur en dat je Turkije ook een keer gaat bezoeken. Ik wens je nog een fijne kerst toe en een gelukkig en gezond 2015! Hopelijk klim je volgend jaar meer dan dit jaar, blijf je gemotiveerd en blessure vrij, boek je veel progressie en blijf je genieten van het klimmen!

2 weken geleden ben ik gaan klimmen in Freyr te België. Volgens mij was het een van de heetste weekenden van het jaar! Mijn gezelschap bestond uit Valentina & Arnold en Tanya. Ik heb nauwelijks geklommen, maar wel veel naar mijn zin gehad. Het voelde als +25 graden aan en in de nacht werden we bekogeld door hagel ter grootte van golfballen. Gelukkig hebben we het overleefd.

Tijdens dit weekend kwam ik Paul Lahaye tegen. Hij was zijn touw vergeten maar had wel zijn camera bij zich. Het was toch te heet om te klimmen en voordat ik het wist stond hij boven op de rots te fotograveren terwijl ik Surplomb Davaille aan het uitwerken was. Ik zal terug moeten komen om het af te maken!

Truong_Ngo_Freyr_Surplomb_Davaille_Paul_Lahaye__1403532008_63576

Tot gauw in koelere weersomstandigheden.

Laatste week van mei vloog ik van Eindhoven naar Treviso met Tanya en Sven. We vlogen op zaterdag en verbleven een weekje in Arco.

Van Treviso vliegveld reden we naar Arco. Het duurde zo’n 2,5 uur om bij de camping te komen. Het weer was heerlijk en zonnig maar van tijd tot tijd hingen er nogal onverwachtse buien boven de camping. Gelukkig waren de buien erg lokaal.

Read more »

Language
Sponsors
Tags
Socials
Archive
Search
Contact
Voor vragen over de website, klik hier.