Man, man, man, wat een verrassend Nederlands kampioenschap boulderen afgelopen weekend!

Zaterdagochtend plaatste ik nog een post over mijn comeback bij het NK en over mijn hoop om in de finale te komen. Vanaf het moment dat ik de hal betrad had ik er super veel zin in.

13116305_1165602640117081_5035138949448029389_o

De organisatie had een fantastische locatie uitgekozen voor het kampioenschap: de Westergasfabriek Amsterdam. Het geluid, de muziek en de DJs waren goed en er was een bar van Monk aanwezig. De isolatie bood voldoende ruimte en mogelijkheden voor de klimmers om zich op te warmen.

Ik had één uur de tijd om op te warmen. Ik maakte gebruik van het kleine trainingswandje in de isolatie en deed wat stretchoefeningen, pull-ups en push-ups.

SFB1

Al snel was ik aan de beurt om te starten in de eerste boulder. Ik had 5 minuten de tijd om dit probleem op te lossen. De eerste knijpgreep voelde goed aan, maar de volgende greep was erg hard om te fixeren op de schouder. Misschien was ik nog niet voldoende opgewarmd. Na een aantal pogingen probeerde ik de boulder op een andere manier. Ik sloeg de blauwe greep over en ging meteen voor de bonusgreep. Het lukte me om die te fixeren, maar vervolgens kwam ik niet meer verder. Ik was teleurgesteld dat het me niet was gelukt om dit probleem te toppen, maar na afloop van de halve finale bleek juist deze bonusgreep cruciaal te zijn geweest.

SFB2

De tweede boulder was er een met volumes. De boulder zag er interessant uit. Het kostte me echter behoorlijk wat moeite om de volumes vast te houden. Helaas lukte het mij niet om naar de bonusgreep te komen. Ik baalde ontzettend. Na twee boulders nog steeds geen top.

Het derde probleem bevond zich aan de overkant van de hal. Ik had geen idee wat de andere klimmers tot nu toe hadden gepresteerd. Eigenlijk was ik daar ook niet zo mee bezig. Tijdens de vijf minuten pauze die ik had, moest ik mezelf weer resetten.

SFB3

13131509_1068352236556040_7003249063935667985_o

SFB3

Toen ik de derde boulder zag, dacht ik dat ik deze wel moest kunnen toppen. In mijn eerste poging kwam ik ontzettend ver. Ik raakte zelfs de eindgreep aan! Hierdoor wist ik dat deze boulder wel ging lukken. Ik nam een korte pauze om op krachten te komen. Ik focuste mezelf op de laatste 2 grepen. En ja hoor, in de tweede poging lukte het om de eindgreep te fixeren. Yes, back in the game!

SFB4

Het laatste probleem was interessant. De nieuwe grepen waren klein en ruw. De bonusgreep was slechts een klein randje, net genoeg om deze te kunnen fixeren. Ik had 3 pogingen nodig voor deze boulder. In de eerste poging maakte ik een inschattingsfoutje, waarbij ik de volgorde van de grepen verkeerd inschatte. Bij de tweede poging sprong ik naar de eindgreep, die ik net miste. Gelukkig, was drie maal inderdaad scheepsrecht en lukte het me om de eindgreep in de derde poging te fixeren.

Uiteindelijk bleek mijn eindscore van 2 tops in 5 pogingen en 3 bonussen in 10 pogingen (2T5/3B10) voldoende voor een plek in de finale! Ik was zo blij dat ik mijn doel had bereikt!! Ik heb echt genoten van de halve finale, ondanks de eerste twee problemen. Nu was het tijd om te ontspannen, op adem te komen en te kijken naar de overige deelnemers. Timo, Tim, Remmelt, Ferdinand en Hans zouden mijn tegenstanders worden in de finale die avond. Dit betekende dat ik het zou moeten opnemen tegen lange klimmers. Ik hoopte dat de bouwers rekening met mijn lengte hadden gehouden en getruukte problemen hadden gebouwd.

Na een paar uurtjes pauze, was het ’s avonds weer tijd om me te melden bij de isolatie. Ik was helemaal klaar voor de finale. Ik stuurde nog snel wat berichtjes naar familie en vrienden om te zeggen dat ik de finale had gehaald. Vervolgens moest ik mijn telefoon weer inleveren en was ik weer afgesloten van de digitale wereld.

Ik voelde me behoorlijk goed. Ik was niet moe van de halve finale en mijn handen en huid voelden nog goed aan, ondanks de ruwe, nieuwe grepen. Ik moest me wederom opwarmen en deed nog wat stretchoefeningen. Al snel was het tijd voor de presentatie van de klimmers aan het publiek en het inlezen van de boulders. Voor het eerst konden we de finaleboulders zien.

13131401_1068353043222626_1566629119959710699_o

13131216_10204307159397835_6495679936960382210_o

FB1

13131408_1068353126555951_7851846526449838090_o

En toen was het zover: tijd om te vlammen! Bij het eerste probleem voelde het voor mij te lastig aan om over te kruisen. Ik probeerde een andere volgorde. Helaas kwam ik daar ook niet veel verder mee. Jammer, geen bonus of top.

FB2

De tweede boulder vond ik er meteen al niet tof uitzien. De grote, gele greep was een echte sloper. Ik moest moeite doen om deze greep te kunnen fixeren. Ik probeerde het zowel met mijn linker- als rechterhand. Na elke poging voelde de gele volume slechter aan. Ik weet niet precies waarom. Misschien lag het aan de felle lampen die op de greep schenen en deze opwarmden. De bonusgreep lag buiten mijn bereik, dus ik probeerde verder te komen door twee handen te matchen op de gele volume. Helaas zonder resultaat. Wederom geen bonus en geen top.

Inmiddels begon ik behoorlijk gefrustreerd te raken. Na twee boulders nog steeds geen enkel resultaat. In de isolatie hoorde ik het publiek de klimmers aanmoedigen. Helaas bleken ook de andere klimmers na twee boulders nog niks te hebben getopt.

13112797_1068355066555757_6531807978693345695_o

Het derde probleem was een plaatboulder. Deze zag er al meteen erg ingewikkeld uit. Toch had ik er geen probleem mee om op de startvolume te gaan staan. Mijn LaSportiva Futura schoenen boden voldoende wrijving om niet van de volume te glippen. Helaas lag de eerste greep vervolgens ver buiten mijn bereik. Op dat moment wist ik dat ik geen enkele kans had in deze boulder. Om er toch nog iets van te maken en iets te laten zien, probeerde ik de eerste greep over te slaan. Het lukte me om de tweede greep te fixeren, maar ik wist dat de boulder zo niet bedoeld was en niet op te lossen was. Dus wederom geen resultaat.

Ik wist dat ook de andere klimmers er niet in geslaagd waren een van de boulders te toppen. Ook zij voelden zich geërgerd, gefrustreerd en boos. Wellicht onsportief, maar om eerlijk te zijn, voelde ik ergens wel een soort opluchting dat ik niet de enige was waarbij het niet lukte.

Goed, het kwam dus allemaal aan op de laatste boulder. Ook deze was heel hard gebouwd. Ik wist dat ik nog steeds een plek op het podium kon halen als ik dit probleem zou flashen of in slechts een paar pogingen zou toppen. Maar dan moest het me wel lukken om de dyno en zwaai te houden. Helaas was ook hier de tree erg laag geschroefd wat het extra moeilijk voor me maakte. Een keer lukte het me om de dyno heel eventjes te fixeren, maar helaas draaide ik er toen toch uit. Ik heb nog een andere manier geprobeerd, maar die was veel te moeilijk.

Eindscore: 0 tops, 0 bonussen. Nog nooit was ik zo dicht bij een nationale titel. Het enige wat ik had moeten doen was een probleem toppen in 4 pogingen of minder. Ik wil hierbij Tim Reuser en Julia Meijer feliciteren, de terechte winnaars die beide hun eerste, welverdiende nationale titel wonnen.

13123117_1068356586555605_8674468528644716106_o

Zaterdagmiddag was ik nog heel blij dat ik de finale had bereikt, maar tijdens en na het klimmen van de finale voelde ik me steeds meer geïrriteerd, boos, verdrietig en teleurgesteld over de boulderproblemen die we voorgeschoteld kregen. Ik denk dat de andere klimmers het hierin met me eens zijn. Dit was zonder meer een van de meest oninteressante finales in mijn klimcarrière. Ik hoop echt dat we hier op een professionele manier mee om kunnen gaan, want op deze manier wil ik niet nogmaals een NK meemaken. Dat is hoe ik erover denk. Ik vind het erg jammer dat ik in de finale niet heb kunnen laten zien wat ik kan. Ik kan me ook voorstellen dat het voor het publiek en de mensen thuis die via de live stream keken, niet echt een interessante wedstrijd was om te zien.

Ik weet dat het moeilijk is om boulders te bouwen die hard en interessant genoeg zijn, vooral wanneer je moet bouwen onder tijdsdruk. Toch denk ik dat de bouwers het deze keer beter hadden moeten doen.

Mijn mening en advies voor de ervaren bouwers:
– Gebruik geen nieuwe grepen tijdens een NK. De grepen voelden aan als schuurpapier. Sommige van de deelnemers hadden bloedende vingertoppen. Officieel mag je volgens het reglement dan niet meer verder klimmen. Ik raad aan om de grepen goed in te poffen voor de wedstrijd of om gebruikte grepen te gebruiken (uiteraard schoon en in goede staat).
– Zorg dat alle boulders goed getest zijn! Goede boulderproblemen zijn meestal van tevoren uitgebreid getest. Na de finale vertelde de hoofdroutebouwer mij dat de tester voor de mannen ziek was. De mannenboulders waren dus niet getest. Ik schakelde met La Sportiva en zij gaven mij een paar Solutions voor dit probleem. Zorg in zo’n geval dat je iemand anders vindt die kan testen. Er zijn voldoende goede klimmers in Nederland die feedback kunnen geven. Het testen van de problemen is te vergelijken met het studeren voor een examen. Als je niet goed test/studeert dan weet je de uitkomst niet en neem je een groot risico, vooral omdat het hier een nationaal kampioenschap betrof.
– Ik was de kleinste deelnemer. Houdt hier in het vervolg alsjeblieft rekening mee, zelfs wanneer je er niet vanuit gaat dat ik in de finale kom (zoals mij werd verteld door de hoofdroutebouwer). Een boulderprobleem hoeft niet altijd uit verre passen te bestaan om moeilijk te zijn. Treden hoger plaatsen of grepen dichterbij plaatsen doet meestal niets af aan de bewegingen en moeilijkheid.

Goed, ik ben van mening dat er genoeg geleerd kan worden van dit NK. Niet alleen voor de bouwers, maar ook voor de organisatie. Want hoe komt het dat niemand van de organisatie de boulders van tevoren gecheckt heeft? De bouwers hebben een grote verantwoordelijkheid. Zij kunnen de wedstrijd maken of breken. Op dit moment ligt de eindverantwoordelijkheid van de boulders bij de hoofdroutebouwer. Ik stel voor om naast een hoofdroutebouwer ook een wedstrijdcoördinator aan te stellen, die de boulders controleert aan de hand van een simpele checklist: is de boulder veilig, is de boulder mogelijk, is de boulder getest en wat is er met de feedback gedaan, is de boulder aantrekkelijk om te zien, zijn de boulderproblemen afwisselend genoeg, passen alle deelnemers tussen de grepen, is er gecheckt of alle grepen goed vast zitten, zit de tape juist, moet er gespot worden, zijn er speciale instructies nodig, etc. Dit zijn slechts enkele vragen die iemand van de organisatie aan de bouwers zou kunnen stellen om te checken of de boulders goed gebouwd zijn. Voor deze rol is het niet eens noodzakelijk om zelf veel klimervaring te hebben.
Daarnaast heb ik begrepen dat de wanden voor het NK op de dinsdag en woensdag voor de wedstrijd zijn opgebouwd. Dit betekent dat de bouwers minder dan 3 dagen hadden om 16 boulders te bouwen. Ik kan me voorstellen dat deze tijdsdruk stress heeft opgeleverd bij de bouwers. Ik vraag me ook af of er op deze manier überhaupt voldoende tijd was om de boulders te testen en eventueel aanpassingen te maken.

Uiteindelijk ben ik op de zesde plaats geëindigd en heb ik mijn doel bereikt om in de finale te komen. Ik heb genoten van de halve finale, maar was erg teleurgesteld over de finale. Desondanks heb ik dit niet laten blijken op de mat, ik kon nog steeds lachen en ik heb genoten van het publiek. Jullie waren geweldig. De vrijwilligers die de grepen en de matten poetsten, de MC’s en de Dj’s, en de juryleden: jullie hebben het geweldig gedaan! Ook dank aan Sytse van Slooten en Zoutfotografie voor de mooie foto’s.

13115919_1068355946555669_7065161448398361535_o

Het belangrijkste wat ik wil zeggen is dat ik ervan hou om te klimmen voor een groot publiek. Het geeft mij een enorme boost energie en motivatie. Ik heb een leuke dag gehad en dank jullie allemaal voor jullie support!

Language
Sponsors
Tags
Socials
Archive
Search
Contact
Voor vragen over de website, klik hier.