Vrijdag ochtend ging mijn wekker om stipt 06.00 uur af. Ik wilde wel even snoozen, maar toch stond ik op. Ken je dat gevoel dat je net voelt alsof je bent gaan slapen maar dat je moest opstaan? Dat gevoel had ik dus in de ochtend. Te weinig slaap dus.

Ik ging snel even douchen en mezelf klaar maken.

Toen ik naar de auto liep hoorde ik de vogels fluiten. Geen kip te bekennen. Ik was de enige op straat. Lekker!

Om 07.00 uur had ik afgesproken om aanwezig te zijn bij de wand. Ulf was al aan het wachten op het parkeerplaats. Samen liepen we van het parkeerterrein richting de wand om de routes te checken. Het was mij nog niet duidelijk welke route ik als eerste moest klimmen. De route bordjes moesten nog worden bevestigd door de organisatie.

Ik ging naar de isolatieruimte om daar op te warmen. Gevolgd door een observatie moment van de kwalificatie routes op de televisie. De eerste route zag er wel te doen uit en toen ging ik naar de trainingswand om mijn vingers op te warmen. De grepen voelden koud aan en mijn vingers ook.

De grepen in de wand waren ook koud, dus probeerde ik mijn vingers goed op te warmen. Tijd vloog super snel voorbij. Ik voelde een fleshpump in mijn armen en besloot toen om de route nog eens te bekijken.

Het was bijna 08.30 en ik voelde me er wel klaar voor. Maar tegen mijn verwachting in moest ik nog even wachten van de organisatie. Elke minuut duurde mij te lang. Ik moest mijn vingers warm houden. Na zo’n 5 minuten mocht ik beginnen. Ik klom erg safe en bleef in mijn safe modus klimmen. Elke beweging was zo statisch als wat en super langzaam. Toen ik bij het dak kwam, moest ik naar een knijper met rechts. Mijn vingers voelde als koud aan maar ik moest doorgaan. Ik moest met links nog een knijper fixeren in het dak. En toen moest ik mijn buikspieren aan zetten. Mijn voeten stonden sowieso erg laag en mijn handen waren niet warm genoeg om zo hard te knijpen. Ik besloot om toch gas te geven. De volgende greep zat ver in het dak. Toen ik ernaar toe ging, had ik geen greep meer om op te staan. Het was al te laat. Ik klom niet lekker, helemaal niet zelfs. Ik voelde me te gespannen. Wellicht een beetje nerveus omdat ik weer moest wennen aan mijn eerste internationale competitie van het jaar.

1,5 uur later kon ik beginnen aan mijn tweede kwalificatie route. Ulf vertelde me dat ik meer moest relaxen en de eerste route moest vergeten. Ik probeerde vanaf het begin gewoon lekker te genieten. Ik was hier om te klimmen en om te kijken waar ik nou precies in het sterke deelnemersveld stond.

Ik zag wel een paar andere sterke klimmers door de route heen rennen en dacht dat dat wel een goede tactiek was om over te nemen. Dat kan toch niet zo heel moeilijk zijn. Ik moet gewoon lekker relaxen en klimmen! Met de mentale gedachte ging ik van start en nam een paar risico’s tijdens het klimmen. Ik klom wat sneller en kwam aan bij het dakje.

In het dak wist ik precies wat ik moest uitvoeren. Voordat ik ging, rustte ik nog goed uit op 2 fijne grepen. Het ging lekker met een super egyptian in het dak.

Er waren wat tricky bewegingen in het dak maar ik bleef erin zitten. Gelukkig was ik erin geslaagd om ze achter elkaar te plakken. Een paar bewegingen later bleef mijn rechter knie achter een greep zitten. Dat zat wel fijn, maar daardoor kon ik niet meer goed coördineren naar de volgende greep. Een val uit de route was het gevolg van een kleine fout. Zonder risico’s was ik echter minder ver gekomen. Ik was nog niet verzuurd en juist daarom baalde ik dat ik eruit was gevallen. Ik begon net te klimmen. Zucht.

Een paar uur later, waren de scores bekend gemaakt door de organisatie. In mijn eerste route eindigde ik als 50e van de 58 deelnemers. Wat een stomme score! In mijn tweede route eindigde ik op een 29e plek van de 58 deelnemers.

Het lijkt okay, maar lang niet goed genoeg! Gemiddelde score: 40e plek van de 58. Ik was niet bij de eerste 26 geplaatst, helaas geen halve finale voor mij. Meh.

Ik heb verschillende gedachtes over de worldcup. Om als eerste te beginnen leek mij uiteindelijk helemaal niet zo fijn. Het heeft zo zijn voordelen zoals schone grepen. Maar er zijn ook nadelen zoals super vroeg opstaan en klimmen op koude grepen. Ik had liever in de middag geklommen, toen het 10 graden warmer voelde. Maar goed, mijn eerste route suckte erg hard. Dat was mijn fout. Tweede route ging beter, toen voelde ik me meer relaxt.

De volgende dag had ik me erover heen gezet en had Nikki aangemoedigd in haar halve finale.

Tussen de halve finale en de finale was er een lange pauze. Ulf, Elko, Nikki en ik besloten om buiten te klimmen. Briançon biedt veel rotsen. We gingen naar Mont-Dauphin. Het zo’n uur rijden vanuit Briançon. We liepen (lees: houten trap in het bos) zo’n 10 minuten naar boven en kwamen aan bij de rots. Dit gebiedje bestond uit kiezels en conglomeraat. Ulf en Elko hebben een paar routes geklommen, Nikki en ik hebben genoten van het zonnetje en het mooie uitzicht op het landschap.

De finales waren ook wel bijzonder. Het plein was gevuld met mensen. Er was geen entree. De finalisten werden op een speciale wijze gepresenteerd aan het publiek. Ze stonden voor een raam in het gebouw met een dikke spotlight op ze gericht. Het was erg spectaculair om de finales te zien.

Ik denk dat de heren finale beter was gebouwd dan de dames route. De dames route was echter te makkelijk gebouwd. Er is ook een nieuwe regel van het IFSC, namelijk dat het niet uitmaakt hoeveel klimmers er toppen want de snelste klimmer won. De tijd speelde dus ook een rol. Gelukkig was er niemand bij de heren die de finale had getopt. Bij de dames waren er namelijk 5 toppers! Check de volledige uitslag hier.

Maar goed, het was erg leuk om in Briançon te zijn. Elke keer als ik een worldcup finale mee maak, krijg ik zelf super veel zin om te trainen en raak ik erg gemotiveerd. Dat is denk ik ook wat ik een beetje heb gemist de afgelopen paar maanden. Het trainen naar zo’n worldcup wedstrijd toe is niet makkelijk. Door veel wedstrijden mee te doen, weet je waar je het voor doet. Lekker klimmen tijdens wedstrijden vind ik belangrijk!

Na de finales zou er een after party zijn. Het werd gehouden in het hartje van Briançon. Ik was erbij, maar dit was geen feest te noemen. Ten eerste was het buiten, ten tweede werd er enkel dubstep muziek gedraaid en tot slot was het feestje alweer om 01.00 uur afgelopen. De bar ging dicht om 2 uur en daar stonden we dan allemaal. Buiten in de kou. Er werd nog wel wat sterke verhalen gewisseld, maar weinig hete actie te vinden als je weet wat ik bedoel. Ik ging maar naar huis om te slapen.

De volgende dag had ik uitgecheckt en pikte Ulf op. Nikki en Elko gingen naar Spanje om 2 weken buiten te klimmen. Ulf en ik gingen lekker buiten klimmen in de ochtend. We gingen naar Les Ayes. Het was een uitdagende heenweg met veel onverharde wegen. Het duurde zo’n 30 minuten vanuit Briançon maar het rijden was het elke minuut waard. Toen we daar aankwamen, leek het wel een paradijs!

Super open veld, met een klein riviertje naast de weg. Achter het water was de rots. Je kon er zo langs het water parkeren en binnen 5 minuten stond je naast de rots.

Het was er zeer goed te klimmen tussen 11.00 uur een 13.00 uur. Toen kwam de zon in de wand schijnen. We moesten sowieso inpakken om op tijd te zijn voor onze vlucht. Ik had 3 routes geklommen en naar mijn mening was dat wel een van de mooiste rotsplekken die ik tot nu toe had gezien!

Toen was ik op het vliegveld, checkte mijn bagage in, moest een uur wachten en vloog naar huis.

Einde. Ik had een leuke tijd behalve tijdens de after party want dat was een beetje lame.

Dat was het weer. Mijn eerste internationale worldcup van het jaar. Ik neem mijn goede ervaringen mee voor de volgende keer!

Language
Sponsors
Tags
Socials
Archive
Search
Contact
Voor vragen over de website, klik hier.