Mijn telefoon lag naast mij toen mijn wekker afging om half 8 in de ochtend. 15 minuten later, hoorde ik weer hetzelfde deuntje. Het was tijd om op te staan. Omdat ik als 22e moest klimmen, wilde ik ruim op tijd zijn bij de wedstrijdwand.

Ik checkte nog even van tevoren mijn wedstrijd schema op internet. Er waren geen verandering opgetreden. Vervolgens pak ik mijn tas in en controleer 2x of ik alles bij me heb. Klimschoenen, shirt, pofzak, gordel, camera, check check! Ik moest alleen nog wat ontbijt scoren. Om de hoek van het hotel zit een supermarkt, perfect om daar mijn ontbijt te halen. Nog geen 5 minuten later ben ik voorzien van 2 bananen, 4 broodjes, la vache quirit en een l’eau en bouteille (oftewel water in een fles). Bij elkaar maar 4 eurootjes, el cheapo!

Daarna loop ik naar de wand toe. Het ligt zo’n 5 minuten van mijn hotel vandaan. Om mij heen zie ik veel winkels en nog verder om mij ben ik omringd door de bergen. De Mont Blanc zie ik in de verte, erg adembenemend allemaal! De gletsjer lijkt elk jaar steeds kleiner te worden, denk ik dan terwijl ik naar de wand toe loop.

De zon schijnt volop op het plein. Het is nog niet druk. Voorbereidingen zijn nog volop aan de gang. De wand is niet veranderd ten opzichte van vorig jaar. Links zie ik de heren route, “men 1” staat erbij. Er staat een hek om de wand en ik bekijk globaal de route en het ziet er niet zo heel hard uit.

Het is te warm om in de zon te blijven staan. Ik loop door naar het opwarm gedeelte. Die zit binnen, 2 minuten lopen verderop. Binnen zie ik veel mensen aan de wand traverseren. Joga matjes, stoelen, mensen, een drukke boel bij elkaar.

Ik zoek een eigen plekje op om mijn spul te droppen. Ik zie nog een gaatje naast Sean McColl en zijn Franse vriendin. Ik kleed snel om en loop een rondje door de gymzaal.

Er is 1 tv waar de demonstraties van de routes worden herhaald. Voordat ik daar als een spons alles ga opnemen, bekijk ik eerst de route zelf en leef me helemaal in de route. De route waar ik mee moet beginnen loopt door een dak heen. Ook die route ziet er niet zo heel hard uit. Ik lees de route in en maak de bewegingen in mijn hoofd. Daarna bekijk ik de demonstratie en zie ik veel klem truukjes. Ik voel dat dit mijn route word!

Ik ga eerst even wat ontbijten en dan even opwarmen, door aan de wand te traverseren. Ik neem mijn muziekspeler mee en zet mijn hoofdtelefoon op. Spannende Daft Punk muziek speelt er door mijn hoofd terwijl ik langs de wand traverseer. Ik voel geen pijntjes en dat doet mij goed.

Later komt Elko ook opdagen. Hij kijkt rustig langs de zijlijn toe hoe iedereen aan het opwarmen is. Zijn beurt komt nog wel. De route binnen begint en de eerste paar klimmers komen niet ver. Het lijken wel boulder bewegingen. Vet! Daar heb ik wel zin in. Ik neem een Redbull shotje en voel binnen de kortste keren de adrenaline door mijn lijf stromen. Nog maar een paar klimmers te gaan en dan ben ik aan de beurt.

Ik betreed de route omgeving om alvast het touw in te binden. Elko heeft mijn camera vast en gaat mij opnemen. Het touw in de route wordt verwijderd en ik heb super veel zin om te klimmen. Ik denk alleen maar aan klimmen. Zodra ik de grond verlaat, klim ik beheerst en lekker. Het voelt aan als een 7a, dit kan toch niet?? Maar de route bouwt langzaam op, hier en daar een boulder pasje, maar ik weet er makkelijk door heen te komen. Ik kom net het dakje uit en wil lekker doorklimmen. Ik voel een onzekere beweging aankomen en zet daar aan voor de volgende greep! Hebbes, die laat ik niet los. Maar ik had wel eerst mijn setje moeten klippen, dat lukt niet zo makkelijk vanuit deze positie. Ik realiseer dat mijn voet te hoog staat. Terug klimmen gaat ook niet makkelijk, want het zijn onzekere grepen. Het setje klippen gaat niet en ik wil toch doorgaan. Ik zie de volgende greep en wellicht kan ik die greep met rechts ook houden! Helaas, het gaat niet en ik val uit de wand. Ik baal enorm!! Wat een stom gedoe met die setjes! Zucht…ik moet even bijkomen en kan alleen denken aan het geklip van mij in de route. Eigenlijk was die route super vet, ik wil hem nog een keer klimmen! Maar nee, ik moet het accepteren en het goed maken in mijn volgende route.

Video: Truong in Q2

Elko begint zijn eerste route buiten. Ik heb mijn camera gereed en moedig hem aan in zijn eerste route. Het ziet er te doen uit. Hij kan de kleine greepjes goed fixeren.

Hij komt een beetje verzuurd aan in het dak. Hij pakt de greep in het dak, wil herpakken en opeens ligt hij uit de route! Het ging zo goed! Hijzelf is ook stom verbaast over zijn route.

Video: Elko in Q1

Ik weet even niet wat ik moet zeggen over de route, als we samen terug lopen naar het opwarm gedeelte. Toch stel ik hem een paar vragen of hij was verzuurd en wat hij van de route vond. Verder laat ik hem maar even alleen.

Het duurt nog even voordat ik aan mijn 2e route kan beginnen. Daar ben ik pas als 65e. Een paar uur later ga ik wederom opwarmen. Het is moeilijk als je een paar uur moet wachten om maar 1 route te klimmen. Ik begin wat in te kakken, wat een saaie boel. Ik ga toch een beetje traverseren en wat dynamische boulder passen maken. Dan ga ik naar buiten en wacht rustig mijn beurt af.

Het is erg warm, ik zie mensen schuilen onder parasols en paraplu-en. Ik verschuil mezelf onder een tafel, want het is lekker in de schaduw. Voordat ik aan de beurt ben, lees ik de route goed in.

Later ben ik aan de beurt, en bind me in op het podium. Mijn camera heb ik gegeven aan Elko maar ik zie geen sporen van Elko, dat wordt geen opname dan. Ach ja, ik moet me er ook niet druk om maken. Ik ga lekker klimmen! De route is niet zo moeilijk en ik probeer een beetje door te klimmen. Ik weet een paar spannende pasjes voorbij te komen. Ik ga hier niet uitvallen, ik wil de route toppen! In het dak kom ik een lang setje tegen. Ik kan er al eerder bij maar besluit om hem later in het dak te klippen. Zodra ik het setje passeer, lukt het maar niet om het setje te klippen. Met links komt het setje net niet bij mijn touw en met rechts wil het setje niet meewerken. Hier stoei ik dan vervolgens weer zeker 30 seconden terwijl ik in het dak hang. Eindelijk lukt het me om het setje te klippen. Ik ga door en weet precies wat ik moet uitvoeren in het dak. Rechts zet ik mijn voet voor en links mijn voet achter, overkruisen naar een greep met rechts. Mijn onderarmen doen pijn, maar ik wil niet loslaten. Het is maar een boulderpasje, dit kan ik wel. Vervolgens wil ik een greep bijpakken met rechts onderlangs mijn andere arm, dat werd mij toch even te veel. Ik val uit de route en kijk naar het plein, die inmiddels vol mensen staat. Ze klappen toch lafjes voor mij, ach ja. Ik baal van binnen en had hier doorheen moeten komen maar het is voorbij. Mijn onderarmen doen zo’n pijn, ik kan amper mijn knoop losmaken. Ik heb ontzettende dorst en diep van binnen heb ik een beetje dat gevoel dat ik wat heb geklommen. Het zit er voor mij op, met zo’n hoogte ga ik niet door naar de halve finale. Zucht. Stomme setjes…(&*^$#^&*!! Ik kan mezelf wel schieten.

Binnen zit Elko te wachten op zijn route. Hij moet als laatste de route klimmen. Zijn klim condities zijn heel anders, de hal is warm, benauwd en de grepen zijn ontzettend vies. Ik geef nog wat tips over de setjes, want ik wil niet dat hij eruit wordt gehaald omdat hij een setje vergeet in te klippen. Zijn klimmen begint goed.

Video: Elko in Q2

Op hetzelfde stuk waar ik eruit ben gevallen door het setje, weet hij het touw wel te klippen. Vervolgens zet hij aan naar een onzekere greep, maar net iets te laag! Hij grijpt mis en staat vervolgens weer fit op de grond. Wat balen…

We nemen onze tijd om rustig om te kleden. Als het aan ons lag, zouden we gelijk een vliegtuig terug naar Nederland pakken. Wat doe ik hier nog? Ik heb gefaald, maar weet dat ik veel meer uit mijn klimmen kan halen! Ik accepteer het en laat het los.

Later begint het speed onderdeel. Hier wordt op tijd geklommen. Een wand van 15 meter hoog en wie het snelst boven is, heeft gewonnen. Dat is erg leuk om te zien.

Video: Nieuw wereld speed record

Verder krijgen we te horen dat de halve finales naar de ochtend wordt verschoven vanwege het slechte weer. Wellicht wordt zelfs de finale afgelast, maar dat wordt nog even afwachten!

In het hotel, log in ik op internet om de voorlopige resultaten te bekijken van de wedstrijd. Elko is op plek 56 geëindigd. Ik ben een paar grepen verder gekomen en in de resultaat scheelt dat zo’n 10 plaatsen. Ik ben op een 44e plek geëindigd van de totale 83 heren deelnemers. Ik had beter niet mee kunnen doen. Wat een stomme plek.

Ik kan wel de hele dag balen maar ik kies ervoor om mijzelf maar blij te maken door de stad in te gaan en souvenirs te scoren. Het weer laat ons gelukkig toe om van de dag te genieten. Van ijs tot aan chocolade pannenkoeken, ik lust het allemaal!

De volgende dag begint de halve finale in de ochtend en kunnen we toch genieten van een finale in de avond! Met veel geluk valt er maar een paar druppeltjes regen.

Het plein staat vol mensen wanneer de finale begint en ze juichen naar de klimmers.

Fotografen proberen de beste plekjes te vinden om de mooiste plaatjes te schieten van de finalisten.

De finale van de vrouwen blijkt te makkelijk te zijn en 4 dames weten de route uit te klimmen.

De heren finale is echt super vet. Met volle teugen geniet ik hoe de beste klimmers aan het werk zijn. Jakob Schubert weet ervan door te gaan met de overwinning! Wat een held.

De dag wordt zoals elk jaar afgesloten met vuurwerk want 14 juli is een Franse nationale feestdag.

Video: Awesome fireworks

In de ochtend vertrekken wij weer naar Nederland. Ik hoef maar 2 uur te vliegen, maar onze vluchten zijn vertraagd vanwege het noodweer in Nederland.

Om 19.15 kom ik dan eindelijk uit de poortjes van Schiphol. Ondanks het noodweer ben ik blij weer terug te zijn!

Language
Sponsors
Tags
Socials
Archive
Search
Contact
Voor vragen over de website, klik hier.