’s Avonds laat zijn we aangekomen in ons hotel Campagnola. Het ligt zo’n 3 km van Arco vandaan, namelijk in Riva del Garda.

Ons hotel was best aardig. Er was alleen niet zo heel veel parkeerplekken beschikbaar voor het hotel maar tegenover onze straat was er genoeg plek.

Elko en ik deelde een kamer, gericht op de straat van Riva del Garda. Onze kamer bevatte drie bedden, draadloos internet, een kleine koelkast, airconditioning, tv en was zelfs voorzien van een balkon.

Hieronder zie je een paar foto’s.

Na een nachtje slapen, zat ik ’s ochtends aan het ontbijt in het hotel. Nikki en Ralf zaten al aan tafel, stipt om 09:00 uur. Het werd een spannende dag voor Nikki, want zij moest vandaag haar kwalificaties klimmen. Zoals gewoonlijk zit haar haar strak naar achter, in wedstrijd format zo te zien.

Na het ontbijt ging Nikki nog wat films kijken op haar laptop en een boek lezen in de tuin.

De tuin was overigens voorzien van een tafeltennis tafel, basketbal ring, zwembad, trampoline, schommels en noem maar op! Een erg relaxte omgeving om onze ochtend door te brengen. Vervolgens spraken we rond 13.00 af om gezamenlijk naar de wand te gaan.

Voor de hele week was ik de Bob. We reden in een Fiat Doblo, een super grote auto, met genoeg laadruimte en voorzien van wel 6 versnellingen. Daarmee reed ik dan naar de wand toe.

De wedstrijd omgeving was afgesloten met hekken. Overal waren er mensen van de organisatie, om te controleren of je wel een deelnemerspas had, want dan pas mocht je naar binnen. Gelukkig hadden we ze allemaal bij.

Hier een aantal foto’s van de omgeving.

Nikki’s persoonlijke relaas over het WK kun je op haar website terugvinden. Terwijl Ralf haar in de tussen isolatie in de gaten hield, stonden Elko, Tom en ik intussen vooraan de wand om Nikki aan te moedigen.

Later kwam ik Jorg Kemner tegen, huisfotograaf van de NKBV.

Hij was op verzoek naar Arco gekomen om mooie plaatjes te schieten van de lead competitie. En tot onze verrassing was ook Jorg Verhoeven aanwezig. Hij was ook van plan om mee te doen aan de lead competitie.

De volgende dag waren wij aan de beurt. Elko moest vroeg klimmen. Ik was eigenlijk een paar klimmers na Elko aan de beurt. Ik voelde me goed en had er zin in! Ik nam alle tijd om de routes goed in te lezen. Ik had zelfs een verrekijker van Nikki geleend, wat is dat eigenlijk handig zeg. Je staat daar toch een afstand van de wand vandaan. Ik kende niet alle grepen, maar had van tevoren een goed gevoel over mijn eerste route.

De isolatie was een gymzaal, iets verderop. Daar stonden wanden met klimgrepen waar je op kon warmen. Binnen de kortste keren werd het een muf hok! Ook buiten was er een klein wandje beschikbaar, met iets meer overhang. De zon scheen volop en de meeste klimmers waren binnen aan het opwarmen.

Na het opwarmen ging ik naar buiten. In de snikhete zon liep ik richting de tussen isolatie. Daar was Ralf aanwezig om de boel in de gaten te houden. Ik vond het fijn dat hij er was. Nog maar 4 klimmers voor mij, ik had nog even de tijd om op te warmen. Ik moest tegelijkertijd met Jorg klimmen.

Voor de wand keek ik nog even naar de route. Snel inlezen en gaan met de banaan!

Met veel vertrouwen vertrok ik van de grond. Het ging lekker! Geen probleem met setjes klippen, wat fijn.

Dan worden de afstanden van de grepen wat groter en ik heb een klein twijfel momentje. Zal ik mijn voet hoger zetten?

Met mijn rechterhand half afgeblokt, kon ik mijn beweging niet meer voortzetten en kwam ik langzaam naar achteren zetten. Oneeeee, ik val in slow motion uit de wand!!

Grrrrr, waarom gebeurt mij dit op een wedstrijd? Waarom niet in een training? Binnen een paar tellen sta ik weer op de grond. Nee, ik heb geen hulp nodig om mijn knoop los te maken, dat kan ik zelf ook wel.

Wat een gedoe allemaal en ik loop weg van de wand. Dramatische afgang.

Ik probeer mijn situatie te accepteren in de iso. Mijn maag voelt opgeblazen. Ik moet even bijkomen. Terwijl de Jorg, Elko en Tom een hapje gaan eten in de stad, besluit ik in de iso te blijven. Ik eet nog een broodje met wat ham en doe een dutje. Daarna ga ik weer naar buiten en lees de 2e route in.

Ik heb alle tijd om de route in te lezen. Daarna zie ik Ralf achter de wand, hij geeft een seintje dat ik binnenkort weer aan de beurt ben.

Achter de wand maak ik mij gereed voor de tweede route. Ik zie Jorg boven in de steigers zitten met een super grote lens. Hij steekt zijn duim op!

Ik weet dat ik het kan. Naar mijn mening ziet de route er continu uit. Vanaf de eerste pas, wil ik stevig doorklimmen.

De eerste 3 setjes klip ik met rechts en de volgende met links en dan weer met rechts. Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben nog niet halverwege de route en het voelt goed aan. Ik geef flink gas bij elke pas. En dan zet ik aan naar een grote zijgreep. Mijn inschattingsvermogen laat mij in de steek bij deze pas. Terwijl ik weet dat ik aan de bovenkant van de greep moet zijn, pak ik hem onderin. Er zit geen rand daar! Ik schiet uit de route, alweer!!

Ik heb het helemaal gehad, wederom sta ik zonder verzuurde armen op de grond. Ik geloof mijn ogen niet en kijk naar de greep waar ik eruit ben geknald. Zucht.

Na een uur begin ik eraan te geloven. Ik heb mijn eerste WK verprutst. Maar dat mag de pret niet drukken, want ik moet blij zijn dat ik hier mag zijn in Italië. Jorg weet ondertussen een mooi resultaat neer te zetten door de eerste route te toppen. De tweede route gaat hem ook goed af. Net geen top maar genoeg voor een halve finale plek!

Vrijdag werden de dames halve finale en finale geklommen. In de halve finale vond ik Jain Kim erg steady klimmen, zij kwam overigens ook het verst van alle dames!

De finales waren later in de avond.

De route was gewoon slecht gebouwd. Er zat een dyno in, waar iedereen op uit kwam zetten behalve een dame. Dat vind ik nou jammer. Het had helemaal niet zo gehoeven.

Ik vind dat de dames zich kapot moeten werken in een finale route en verzuurd uit de route moeten komen zetten in plaats van door een laffe dyno zo’n 20 passen voor het eind. Maar dat is natuurlijk mijn mening.

Dezelfde dag gingen we in de ochtend naar het Gardameer om te zwemmen. Het zonnetje scheen heerlijk en het was lekker om even bij te bruinen. Poepie bruin!

Heerlijk om daar even bij te komen en te genieten van de omgeving.

De zaterdag besloten Elko en Nikki te gaan klimmen in Bolzano, want de Zwitserse dames waren ook van de partij. De halve finale van de heren beginnen pas tegen half 5 in de middag. Zonder chauffeur zouden zij niet kunnen klimmen en was ik zo aardig om te rijden. Het zou maar ruim een uurtje duren om daar te komen maar dat viel vies tegen. We wilden daar op tijd komen dus skipte we de lunch. Op de heenweg had Nikki gelukkig nog koekjes bij maar daar kreeg ik maar weinig energie van. Onze heenrit duurde zo’n 2,5 uur, want we stonden in de file!! Vervolgens waren we ook nog verdwaald in Bolzano. Maar gelukkig zag Elko een Salewa gebouw in de verte en konden we gelukkig nog even klimmen.

Ik probeerde met Katherine Choong aan te pappen om samen te klimmen. Maar helaas ging dat niet zo makkelijk als gedacht. Dan maar iemand anders van het Zwitserse team. Ik heb niet meer dan 5 routes geklommen, want ik kan niet klimmen op een lege maag. Elko en Nikki hebben nog wel even getraind. Dikke routes hebben ze daar!

Wij waren om 17.15 vertrokken in de hoop dat wij Jorg nog konden aanmoedigen voor z’n halve finale. Ondertussen zou Jorg klimmen rond 18.00 uur. Helaas duurde onze terugreis langer dan verwacht. We stonden zelfs in een stilstaande file. Ik had hier geen tijd voor en moest manoeuvres uithalen waar ik mogelijk voor beboet kon worden. De vluchtstrook is overigens een goede escape route en tegen het verkeer in rijden was ook geen probleem. De politie vond het zelfs goed en wees ons weer op het juiste pad. De halve finale heb ik dus gemist. We hebben in een pizza restaurant een mix pizza besteld en in onze auto opgegeten. Wat een dag, hopelijk waren we nog op tijd terug voor de heren finales!

Met eindelijk wat geluk, haalde we de finales op een nippertje. Er was gelukkig wel tijd voor een ijsje in de stad.

Frits en Abel hadden ons gespot toen wij weer bij de wedstrijd wand waren! Via Abel werd ik een beetje op de hoogte gehouden. Ik wist eigenlijk niet eens wie er allemaal in de finale stonden. Helaas zat Jorg er niet in… De heren finale was gelukkig wel goed gebouwd. Daar kreeg ik zweethanden van! De kleine sterke spanjaard, Ramon, wist alle routes te toppen en had terecht gewonnen. Super mooi om te zien hoeveel hij nog over had nadat hij de finale route had getopt!

Op zondag vond de Arco Rock Masters plaats, op dezelfde wand. Er waren andere routes ingeschroefd en daar deden de beste klimmers aan mee. Twee identieke routes, waar er werd geduelleerd. Regels waren simpel, wie het eerst boven is zonder te vallen, die gaat door naar de volgende ronde.

Het was leuk om de eerste paar klimmers te zien, maar op een gegeven moment werd het een beetje eentonig. Behalve de finales, die waren dan wel weer spannend. Uiteindelijk won Adam Ondra voor Thomas Tauporn en Jakob Schubert, maar degene met de snelste tijd was Cedric Lachat. Knappe prestaties allemaal. Bij de dames won een Rus de strijd der tijd, Yana Chereshneva voor Johanna Ernst en de blonde Sasha DiGiulian.

De resultaten kun je hier terug vinden.

Al met al ben ik erg uitgerust van een weekje Italië.

Met gemengde gevoelens heb ik enigszins genoten van mijn eerste WK. Ik voel me nu slap, zwak en moe. Laatste paar weken heb ik erg onregelmatig getraind en kan ik wel weer wat trainingen gebruiken op vaste dagen. Voorlopig ben ik weer voor een lange tijd in Nederland waar ik de strijd aan ga tegen de zwaartekracht zonder rotsen en waar ik me kan richten op de volgende internationale lead wedstrijd die pas eind september plaats gaat vinden in Puurs!

Meer foto’s kun je later terug vinden op mijn Facebook pagina!

Language
Sponsors
Tags
Socials
Archive
Search
Contact
Voor vragen over de website, klik hier.