Lahko noč Irena, zo heet mijn 2e 8b project waar ik in bezig was. Het betekent “Goedenacht Irena”.

Zoals ik al eerder heb vermeldt, ligt dit project 2 routes naast mijn oude route. Er zitten 2 boulders in, de eerste begint na zo’n 5 meter. De tweede crux zit vlak voor het einde van de route. De wand is licht overhangend waar je U tegen zegt. Gister waren de condities erg goed, zo goed dat ik deze route in mijn 6e poging heb kunnen klimmen. Ik vind deze route harder dan Mrtvaški ples, want hij is niet echt continu. Ik was nog maar 1 block van verwijderd en wist dat ik hem kon klimmen. Het was mijn dag.

Gister was ik rond 11 uur ‘s ochtends aan gekomen in Mišja Peč. De parkeerplaats stond dit keer vol geparkeerd. Het is weekend en met mooi weer betekent dat een druk weekend bij de rotsen. Ik heb geluk en vind nog een gaatje om de auto te parkeren. Ik pak mijn spullen en ren snel omhoog richting de rotsen. Ik zie overal mensen, ze hangen in mijn opwarm routes. Ook vandaag schijnt de zon weer heerlijk op de rotsen.

Ik neem een kijkje aan de andere kant van de rotsen. Ik zie dat het hier nog drukker is. Mijn Duitse en Engelse vrienden waar ik van de week mee heb geklommen zijn er ook. Verder zie ik overal tassen en touwen liggen van mensen die aan het klimmen zijn.

Ik zoek een plekje op om mijn spullen neer te leggen. Ik trek mijn gordel aan om wat op te warmen. Alle makkelijke routes zijn al bezet, dus zet ik mijn zinnen maar op een 6c+. Mijn vingers voelen half warm aan. Ik bekijk mijn project. Om goed flexibel te blijven rek ik mijn spieren. Ik bespreek de route nog met wat mensen die hem ook aan het proberen zijn.

Het is tijd om een poging te wagen. Ik maak me klaar voor de route en word gezekerd door een van mijn Duitse vrienden.

Al snel kom ik aan bij de eerste crux. Ik plaats een lolotte met mijn voeten om met rechts een zij greep te fixeren. Vervolgens pak ik met links een klein agressief randje vast.

Dan begint het. Ik deadpoint naar een ondergreep toe en plaats mijn voeten super hoog op vieze zwarte sloper treden. Dan moet ik naar een grote greep springen, een van de beste grepen van heel Mišja Peč. Het is mij gelukt om door de eerste crux te klimmen.

Dan cruise ik snel omhoog. Ik kom hier van alles tegen, randjes, zij grepen, tuva’s en kom aan bij de tweede crux.

Ik heb met links een klein greepje te pakken en met rechts kruis ik over naar een knijp greep. Dan pak ik met links een zij greep waar je in moet knijpen. Ik plaats weer een lolotte met mijn voeten om met rechts een micro randje te pakken. Nu moet ik mijn voeten hoger plaatsen en ver omhoog naar een sloper randje gaan. Helaas lukt het me niet om de greep met links te fixeren. Ik werk dit stukje nog een keer uit en weet 100 procent zeker dat ik hem de volgende keer kan klimmen. Er is niets moeilijks aan dit stukje, het is een kwestie van de juiste sequentie vinden, vast houden en doorgaan.

Inmiddels was het al 12 uur en begon de zon op de wand te schijnen. Mijn volgende poging begint pas om 5 uur, want dan schijnt de zon niet meer zo hard. In de middag zijn er weinig mensen die in de zon klimmen. Ik neem een lange pauze en eet een Powerbar, wat zoete broodjes en drink veel water.

Een uur later begint het toch wat bewolkter te worden. Dit is mijn kans! Ik kan de route nu klimmen of later. Ik ga ervoor en tover mijn oranje Falcon schoenen weer tevoorschijn. Dit keer word ik gezekerd door een Italiaan. Hij zegt dat hij mij gaat aanmoedigen wanneer ik de route aan het beklimmen ben. Dit vind ik leuk en het maakt mij erg enthousiast. Mensen wensen mij veel succes en plezier en dat zal ik zeker doen.

Ik kom weer aan bij de eerste crux. De sprong lukt mij en kom aan op een grote greep. Daarna klim ik weer snel naar boven naar de tweede crux. Ik hoor veel mensen juichen en krijg er een kick van. Tijdens de tweede crux weet ik met rechts een micro randje vast te houden en plaats mijn voeten hoger.

Ik kijk naar de sloper en ga ervoor! Yes, hebbes! Ik pak snel met rechts een zij greep wat net boven mijn linker hand zit. Ik weet dat ik nu de route kan uit klimmen. Nog maar 10 bewegingen te gaan.

Ik probeer wat te ontspannen en kijk achter mij. Wat een super mooi uitzicht. Ik kijk naar beneden en mensen steken hun duimen omhoog en lachen. Ik lach in de route en haal mijn focus weer terug. Ik mag geen fouten maken.

De 10 passen zijn gelukt en kom aan bij de ketting. Ik heb deze route uitgeklommen! Wat geeft dit een goed gevoel. Ik draai me om en geniet nogmaals van het uitzicht.

Op de grond krijg ik wederom vele felicitaties van Duitsers, Tsjechen, Polen, Engelsen en Hongaren. Mensen schudden mijn hand. Ik voel me net een beroemdheid. Ik mag trots zijn op mijn beklimming, want makkelijk was het niet.

Dit was mijn derde achter een volgende klim dag. Ik voel me steeds fitter worden. Ik denk dat al die meters die ik heb gemaakt in Monk Bouldergym en de routes in Amsterdam en andere hallen zeker zijn vruchten hebben afgeworpen. Ik heb nog even de tijd om echt fit te worden, mijn vakantie kan eigenlijk niet beter.

Overigens wil ik de mensen bedanken die mij hebben gezekerd en aangemoedigd, zonder hun was het niet gelukt.

Het is nu tijd voor rust. Dat komt goed uit, want ik weet dat het zondag net zo druk gaat worden als op zaterdag in Mišja Peč. Okay, ik stop met schrijven van mijn verhaal en ga lekker genieten van het weekend.

Goedenacht mensen. Ciao ciao.

Language
Sponsors
Tags
Socials
Archive
Search
Contact
Voor vragen over de website, klik hier.