Om 6.30 uur ging de wekker van Wouter af. Ik wilde nog even doorslapen.

Toen ik na 20 minuten opstond, voelde ik mij wat beter. Vandaag moet ik knallen, maar lukt het wel gezien mijn situatie? Ik ga ontbijten en eet muesli met yoghurt. Verder heb ik nog veel water gedronken uit de kraan.

Wouter meldt dat Elko’s tas is aangekomen. Ze hebben zijn tas naar ons hotel gebracht, net op tijd! Wouter en Elko vertrekken wat eerder naar de wand, want Elko moet vroeg aan de slag. Ik vertrek een half uur later naar de wand met Nikki.

De isolatie is erg groot. Wederom zie ik veel bekende internationale klimmers, maar ik laat me niet afleiden. Wouter en Elko zijn er ook, later arriveert Jorg ook in de iso. Verder staat er een tv, met alle demonstraties van de routes. Dit keer heb ik geen foto’s van de iso, omdat ik mijn camera heb uitgeleend aan Wouter. Ik probeer nog een banaan en een muesli reep te eten. Daarna warm ik mij op in de wand.

Wanneer ik ga zitten, voel ik al mijn eten omhoog komen. Dit is een slecht teken! Een paar minuten later heb ik mijn maag geleegd, via mijn mond. Wat een zuur gevoel. Goed, ik hoop dat het nu over is.

Om 9.30 loop ik richting de wedstrijd wand om Elko aan te moedigen. Wouter staat klaar om zijn route op te nemen. Het is erg warm buiten, dus lijkt het mij verstandig om uit de zon te blijven.

Na Elko’s route, ging ik weer terug naar de isolatie. Ik blijf maar gewoon rustig zitten om energie te sparen. Ook Nikki begint aan haar eerste route, die is binnen in de isolatie.

Ik loop nog een keer naar buiten om mijn eerste route helemaal in te lezen. Ik zie een aantal klimmers een mooi voorbeeld geven. Ik heb nog een half uur en loop weer terug naar de isolatie. In de isolatie ga ik mijn spieren rekken. Ik neem nog een asperine tegen mijn hoofdpijn. Het zit allemaal niet mee. Ik heb hier een half jaar voor getraind en nu voel ik mij echt belabberd. Ik probeer er niet aan te denken.

Het is mijn beurt om te klimmen. Ik loop achter langs de wedstrijd wand om een wedstrijd nummer op te halen. Ik trek mijn gordel en mijn schoenen aan en bind mij in. Mijn moment is bijna gekomen, ik sluit mijn ogen en denk aan alle trainingen die ik dit jaar heb gehad. Daarna klim ik de route nog in mijn hoofd.

Ok, ik mag het podium op en lees de route nogmaals in. Op het moment dat ik mijn voet plaats, sluit ik mij van de rest af. Ik wil tempo maken maar tegelijkertijd beheerst klimmen. Het gaat prima, totdat ik ga aanzetten naar een greep op de schouder. Ik kom gelijk naar achter, nee dit gaat mij niet gebeuren! Ik had mijn rechtervoet tegen de wand moeten zetten, ik had het moeten voelen. Ik lig eruit, dat is de keiharde waarheid. Zonder verzuurd te zijn, sta ik weer op de grond. Wat een baal moment.

Tussen mijn eerste en tweede kwalificatie route probeer ik rustig te blijven. Op een gegeven moment, probeer ik toch een koekje te eten en veel water te drinken. Ik moet eten, want ik voel me zo leeg. Mijn hoofdpijn is weg. Ik zit op de mat tussen wat andere deelnemers. Ik staar voor mij uit en denk aan de route, ik probeer de bewegingen in mijn hoofd te maken. Ik zie Wouter in de verte staan, hij geeft aan dat het al bijna mijn beurt is. Ik was de tijd helemaal vergeten. Wouter vraagt aan mij hoe het gaat maar wanneer ik buiten naar de wedstrijd wand loop, kan ik mijn eten niet binnen houden. Ik voel me opgelucht wanneer ik mijn maag weer heb geleegd. Wat een slecht gevoel. Alles wat ik eet komt er gewoon uit.

Ik loop samen met Wouter naar de wand toe en voel me wat beter. Nog voordat ik ga beginnen vraagt Wouter of ik gespannen ben. Ik voel niets. Eigenlijk weinig spanning, mijn emoties worden totaal gestuurd door mijn organen. Nog een paar minuten en ik moet beginnnen. Ik zit vlak achter de wand en voel de hitte naar mijn hoofd stijgen. Ik voel me leeg, niet gek want ik heb net alles eruit gegooid. Ik probeer mij mentaal voor te bereiden. Dan ben ik aan de beurt.

Ik loop het podium op en lees de route nog snel in. Daar ga ik, het is alles of niets. Ik probeer meerdere setjes tegelijk te klippen, zo efficient mogelijk te klimmen, want meer kan mijn lichaam op dit moment niet aan. Niet hoger dan 5 meter voel ik me zo leeg maar toch probeer ik nog door te vechten. Ik hoef alle bewegingen maar 1 keer uit te voeren. Mijn voeten goed neer plaatsen en de grepen vast houden en dan komt het allemaal goed. Ik hoef maar een paar minuten vol te houden en alles te geven. Op de achtergrond hoor ik de speaker mijn naam roepen en woordgrapjes maken. Ik hoor het wel, maar al mijn energie steek ik in de route. Maar voor mijn lichaam is dit teveel gevraagd, ik kan niet meer. Ik val uit de route en sta op de grond. Mijn benen voelen zwak, alles voelt zwak en loop naar achter om mijn gordel uit te trekken.

Mijn eerste Worldcup zit er te snel op. Ik ben in jaren tijd niet zo ziek geweest als vandaag. Waarom overkomt mij dit? Ik accepteer het maar, want ik kan er niks aan doen. Ik weet dat ik meer uit mezelf kan halen! Pech, volgende keer beter.

Helaas kan ik niet meer video’s uploaden omdat ik mijn limiet voor vandaag heb bereikt. De rest van de filmpjes (Nikki, Elko en 1 van Adam Ondra) volgen later.

Language
Sponsors
Tags
Socials
Archive
Search
Contact
Voor vragen over de website, klik hier.